- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزش‌ها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
احسان حدادی و دوومیدانی؛ پاسخگویی یا یک نمایش رسانه‌ای؟
از نشست‌های محدود تا مواجهه مستقیم با ورزشکاران و رسانه‌ها؛ احسان حدادی ظاهرا به این نتیجه رسیده است که اداره دوومیدانی، فقط با تصمیم‌گیری درون فدراسیون پیش نمی‌رود و برای عبور از حواشی، باید توضیح داد، پاسخ داد و حتی با منتقدان به گفت‌وگو نشست.
به گزارش میدان، برگزاری نشست اخیر احسان حدادی با حضور ورزشکاران و اعضای فدراسیون دوومیدانی را نمی‌توان صرفا یک جلسه معمولی مدیریتی تلقی کرد. اهمیت این نشست، بیش از آنکه به برگزاری یک جلسه مربوط باشد، به تغییر احتمالی در شیوه مواجهه رئیس فدراسیون با فضای انتقادی دوومیدانی بازمی‌گردد؛ تغییری که در صورت تداوم، می‌تواند نقطه عطفی در روابط میان مدیریت فدراسیون، ورزشکاران و رسانه‌ها ایجاد کند.
پس از انتخابات و آغاز دوره مدیریتی حدادی، یکی از انتظارات جدی از فدراسیون دوومیدانی، ایجاد فضایی بازتر برای گفت‌وگو و پاسخگویی بوده است. با این حال، در دوره‌های گذشته، نشست‌های او با اهالی این رشته چندان پرتعداد و در دسترس نبوده و ارتباط مستقیم و مستمر با رسانه‌ها و منتقدان نیز جایگاه پررنگی نداشته است. حالا برگزاری نشستی با حضور ورزشکاران و اعضای فدراسیون، در کنار آغاز توضیح‌دادن درباره مسائل و حواشی، این پرسش را ایجاد کرده است که آیا قرار است رویه گذشته تغییر کند؟
از مدیریت در سکوت تا ضرورت پاسخگویی
نشست اخیر حدادی را باید فرصتی برای ارزیابی یک تغییر احتمالی دانست. تفاوت مهم اینجاست که رئیس فدراسیون، به‌جای محدودکردن ارتباطات به جلسات درون‌سازمانی، ظاهرا در حال حرکت به سمت مواجهه علنی‌تر با پرسش‌ها و انتقادهاست.
در گذشته، نشست‌های حدادی با اهالی دوومیدانی، دست‌کم از نظر تعداد و میزان دسترسی عمومی، چندان پرتکرار نبوده و برخی جلسات نیز با حضور محدود و انتخابی افراد برگزار شدند. همین مسئله باعث شده است که نشست اخیر، از منظر تغییر احتمالی در رویکرد ارتباطی رئیس فدراسیون، اهمیت بیشتری پیدا کند.
البته صرف برگزاری یک نشست برای نتیجه‌گیری درباره تغییر رویکرد مدیریتی کافی نیست. معیار اصلی، تداوم این جلسات، حضور منتقدان واقعی، امکان طرح پرسش‌های چالشی و ارائه پاسخ‌های روشن و قابل ارزیابی خواهد بود. اگر این روند ادامه پیدا کند، می‌توان از شکل‌گیری الگویی متفاوت در مدیریت ارتباطات فدراسیون سخن گفت؛ الگویی که در آن، پاسخگویی نه یک اتفاق مقطعی، بلکه بخشی از مسئولیت مدیریت باشد.
آشتی با رسانه‌ها؛ شروع یک مسیر یا تلاشی برای کنترل حواشی؟
یکی از جنبه‌های مهم این تحولات، رابطه احسان حدادی با رسانه‌هاست. در ورزش حرفه‌ای، رسانه صرفا منتشرکننده اخبار و نتایج نیست؛ بلکه یکی از ابزارهای نظارت عمومی بر عملکرد مدیران نیز محسوب می‌شود. به همین دلیل، رابطه پرتنش یا محدود میان فدراسیون و رسانه‌ها، در نهایت به زیان هر دو طرف تمام خواهد شد.
اگر نشست اخیر را در امتداد آغاز توضیحات حدادی درباره حواشی و تصمیم‌های فدراسیون ارزیابی کنیم، می‌توان آن را نشانه‌ای از تلاش برای کاهش فاصله با رسانه‌ها دانست. مدیری که درباره تصمیم‌هایش توضیح می‌دهد، امکان قضاوت دقیق‌تر را برای افکار عمومی فراهم می‌کند و از شکل‌گیری روایت‌های یک‌طرفه می‌کاهد.
با این حال، تفاوت مهمی میان حضور مقابل دوربین‌ها و پذیرش واقعی پاسخگویی وجود دارد. حضور رسانه‌ای زمانی معنا پیدا می‌کند که پرسش‌های دشوار نیز بدون طفره‌رفتن پاسخ داده شوند؛ زمانی که مدیر به‌جای اکتفا به بیان دستاوردها، درباره اشتباهات احتمالی وعده‌های محقق‌نشده و تصمیم‌های بحث‌برانگیز نیز توضیح بدهد.
از این منظر، اگر حدادی تصمیم گرفته باشد ارتباط خود را با رسانه‌ها ترمیم کند، این اقدام می‌تواند شروع مثبتی باشد. اما میزان موفقیت این آشتی را نه تعداد نشست‌ها و مصاحبه‌ها، بلکه کیفیت پاسخ‌ها و میزان شفافیت در ماه‌های آینده مشخص خواهد کرد.
دوومیدانی ایران برای پیشرفت به چیزی بیش از تصمیم‌های اداری و وعده‌های مدال‌آوری نیاز دارد. این رشته باید بتواند میان مدیریت فدراسیون، ورزشکاران، مربیان و رسانه‌ها ارتباطی مستمر و قابل اعتماد ایجاد کند. چنین ارتباطی زمانی شکل می‌گیرد که تصمیم‌ها توضیح داده شوند، انتقادها شنیده شوند و مسئولیت نتایج نیز پذیرفته شود.
از این منظر، نشست اخیر حدادی می‌تواند آغاز یک تغییر در شیوه اداره فضای پیرامونی فدراسیون باشد؛ تغییری از مدیریت کم‌ارتباط به سمت گفت‌وگو، از مواجهه با انتقاد به سمت پاسخ‌دادن و از اتکا به مواضع کلی به سمت ارائه توضیحات مشخص.
با این حال، نباید از یک رویداد محدود، نتیجه‌ای قطعی استخراج کرد. نقطه عطف واقعی زمانی شکل می‌گیرد که این رویکرد در عمل استمرار داشته باشد؛ ورزشکاران بتوانند مسائل خود را بی‌واسطه مطرح کنند، رسانه‌ها به اطلاعات و پاسخ‌های روشن دسترسی داشته باشند و جلسات به فرصتی برای بررسی مشکلات واقعی تبدیل شوند.
در نهایت، برگزاری نشست با ورزشکاران و اعضای فدراسیون، در کنار تلاش برای توضیح حواشی و بهبود رابطه با رسانه‌ها، می‌تواند نشانه‌ای امیدوارکننده از تغییر رویکرد احسان حدادی باشد. این تغییر، اگر واقعی و پایدار باشد، به سود دوومیدانی ایران تمام خواهد شد.
اما پرسش اصلی همچنان پابرجاست: آیا این حضور رسانه‌ای به یک رویه دائمی تبدیل می‌شود یا تنها واکنشی مقطعی به افزایش انتقادها و ضرورت توضیح‌دادن است؟
فاطمه سادات توفیقی | خبرنگار
