جودوی ایران؛ بازگشت به مسابقات و فاصله تا روزهای اوج

به گزارش میدان، جودوی ایران پس از چهار سال دوری اجباری از رقابت‌های بین‌المللی، حالا به مسابقات بازگشته، اما نتایج اخیر نشان می‌دهد عبور از دوران محرومیت صرفا به معنای بازگشت به جمع مدعیان آسیا و جهان نیست.

تعلیق فدراسیون جودو از سوی فدراسیون جهانی در سال ۲۰۱۹، ضربه بزرگی به این رشته وارد کرد. چهار سال دوری از مسابقات رسمی، فرصت کسب تجربه بین‌المللی و رقابت با بهترین جودوکاران جهان را از ملی‌پوشان گرفت. هرچند این محرومیت در سپتامبر ۲۰۲۳ به پایان رسید، اما بازسازی جایگاه جودوی ایران به زمان و برنامه‌ریزی نیاز داشت.

نتیجه این فاصله را می‌توان در ناکامی بازی‌های آسیایی ناگویا مشاهده کرد؛ جایی که نمایندگان ایران موفق به کسب مدال نشدند و سه جودوکار کشورمان به مقام پنجمی رسیدند. این عملکرد نشان داد جودوی ایران همچنان برای رقابت با قدرت‌های برتر قاره با چالش‌هایی روبه‌رو است.

با این حال، قهرمانی در کاپ آسیا اردن با کسب ۳ مدال طلا، ۲ نقره و ۳ برنز، نشانه‌ای امیدوارکننده بود. درخشش چهره‌هایی مانند ابوالفضل محمودی، الیاس پرهیزگار و مریم بربط نشان داد نسل جوان جودوی ایران ظرفیت‌هایی برای موفقیت دارد؛ هرچند نباید سطح این رقابت‌ها را با بازی‌های آسیایی و مسابقات جهانی یکسان دانست.

در شرایط فعلی، حضور مستمر در تورنمنت‌های بین‌المللی، برگزاری اردوهای مشترک، تقویت رده‌های پایه و ایجاد پشتوانه مناسب در اوزان مختلف از مهم‌ترین نیازهای جودوی ایران است. صرفا کسب مدال در رقابت‌های محدود نمی‌تواند معیار بازگشت این رشته به روزهای اوج باشد و موفقیت در میادین معتبرتر با رقبای شناخته‌شده‌تر ملاک واقعی ارزیابی عملکرد خواهد بود.

قهرمانی اردن می‌تواند شروعی امیدوارکننده باشد، اما جودوی ایران برای جبران عقب‌ماندگی سال‌های محرومیت، راه دشواری پیش رو دارد. حالا باید دید فدراسیون تا چه اندازه می‌تواند این نقاط قوت و مثبت را به موفقیت در سطح آسیا و جهان تبدیل کند.