- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
به گزارش میدان و به نقل از خبر آنلاین، عضو سابق هیاترئیسه که اساسا ورودش به مدیریت فوتبال با توجه به سوابق غیرتخصصی او محل انتقاد بود، پس از ناکامی در انتخابات همچنان تلاش میکند با نزدیک شدن به برخی کمیتهها، حضور در محافل مدیریتی، مصاحبههای گاهوبیگاه و انتشار پستهای اینستاگرامی، جایگاه ازدسترفته خود را احیا کند.
کارنامه او تنها به حضور در فدراسیون فوتبال محدود نمیشود. تلاش مستمر برای دستیابی به کرسیهای بینالمللی با هدف تأمین منافع شخصی، بدون دستاوردی مشخص برای ورزش کشور، از دیگر مواردی است که عملکرد مدیریتی او را با پرسشهای جدی روبهرو میکند. کرسیهایی که قرار بود با حضور افراد دلسوز و وطنپرست، فرصتی برای تأمین منافع ملی باشند، نه صرفا عنوانی برای تقویت رزومه شخصی و کسب منافع فردی.
حاشیههای دوران مدیریتی این فرد، از جمله درگیری فیزیکی در جلسه هیئترئیسه فدراسیون فوتبال، اختلاف با بخشهای مختلف فدراسیون و دخالتهای بیجا و غیرقانونی در امور اداری این مجموعه نیز بخشی از کارنامهای است که نمیتوان آن را نادیده گرفت.
نام این فرد در ارتباط با یکی از پروندههای حساس بینالمللی ورزش ایران نیز مطرح بوده است؛ پروندهای که به تعلیق یک فدراسیون در جریان مناقشه با رژیم صهیونیستی انجامید.
اما مسئله امروز فوتبال ایران صرفا گذشته این فرد نیست؛ موضوع مهمتر، تلاش او برای اثرگذاری بر فضای فوتبال و تأثیرگذاری بر تصمیمات این حوزه، با وجود نداشتن مسئولیت رسمی است.
پرسش روشن است؛ فردی که از مجمع رأی نگرفته و هیچ سمتی در ساختار فوتبال ندارد، چرا باید در تصمیمسازیها و فعالیت کمیتههای آن نقش داشته باشد؟
فوتبال ایران به مدیران باتجربه، بیحاشیه، پاسخگو و متخصص نیاز دارد، نه چهرههایی که پس از کنار رفتن از ساختار رسمی، همچنان به دنبال حفظ نفوذ غیررسمی خود هستند.