- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
چمن نداریم، ساختمان ۸ میلیون دلاری می‌سازیم!
کیفیت چمن‌های فوتبال ایران بار دیگر بیانگر فاصله فوتبال کشور با کلمه «حرفه‌ای» شده است.
به گزارش میدان، کیفیت نامطلوب زمین مسابقه پرسپولیس و خیبر بار دیگر ضعف زیرساخت‌های فوتبال ایران را به شدت نمایان کرد. مشکلی تکراری که از چمن‌های ناهموار ورزشگاه‌ها تا تعطیلی و بازسازی‌های طولانی‌مدت، هر فصل به بخشی از فوتبال کشور تبدیل می‌شود. این وضعیت در حالی ادامه دارد که فدراسیون فوتبال پروژه ساخت ساختمان جدیدی با برآورد هزینه حدود ۸ میلیون دلار را دنبال می‌کند، تناقضی که پرسش مهمی را پیش روی مدیران فوتبال قرار می‌دهد، برای مثال سهم کیفیت زمین‌های مسابقه از برنامه توسعه فوتبال ایران کجاست؟
فوتبال ایران گویا به یک چرخه تکراری گرفتار شده است، هر فصل، در کنار بحث کیفیت فنی تیم‌ها و رقابت برای قهرمانی باید درباره وضعیت چمن ورزشگاه‌ها هم صحبت کنیم.
یک روز زمین مسابقه به دلیل ناهمواری و کیفیت نامطلوب زیر ذره‌بین می‌رود، روز دیگر ورزشگاهی به دلیل بازسازی از دسترس خارج می‌شود و در نهایت، وعده های سرخرمن اصلاح و آماده‌سازی زمین‌ها دوباره جا در تیتر اخبار فوتبال بی‌جان ایران پیدا می‌کند بدون اینکه این مسئله برای همیشه از فوتبال ایران رخت ببندد.
دیدار پرسپولیس و خیبر هم تازه ترین نمونه این بحران حل نشدنی بود، اگر از فرصت سوزی‌های بی‌ربط به چند مهاجم پرسپولیس در این مسابقه چشم‌پوشی کنیم، پرسپولیس این فصل تارتار نشان داده توانایی قابل اتکایی در بازی تاکتیکی روی زمین و انتقال سریع توپ از دفاع به حمله با حذف خط هافبک حریف را دارد، ولی کیفیت نامطلوب چمن ورزشگاه تختی خرم آباد، بار دیگر انتقادها را متوجه یکی از ابتدایی‌ترین الزامات برگزاری فوتبال حرفه‌ای که در به در به دنبال گرفتن مجوز آن از AFC برای باشگاه ها هستیم کرد. زمینی که باید بستر اجرای برنامه‌های تاکتیکی، پاس‌های دقیق و حرکات سرعتی بازیکنان باشد، نباید خودش به یکی از دغدغه‌های اصلی مسابقه تبدیل شود.
وقتی کیفیت بد زمین مسابقه به موضوعی خسته کننده و چندین و چند ساله در فوتبال ایران بدل می‌شود، دیگر نمی‌توان همه‌چیز را به یک ورزشگاه، یک پیمانکار یا یک مسابقه محدود کرد. مسئله اصلی، چرایی ادامه این وضعیت است، اینکه چرا با وجود سال‌ها تجربه، هزینه‌های نگهداری و پروژه‌های بازسازی، هنوز کیفیت چمن بسیاری از زمین‌های فوتبال کشور به نقطه امن نمی‌رسند.
ورزشگاه هایی مانند تختی که حرف از زیرسازی اشتباه و طول کشیدن روند بازسازی آن است جای خود دارند، وقتی ورزشگاهی مانند آزادی، با تمام جایگاه تاریخی و اهمیتش در فوتبال کشور، همچنان درگیر روند بازسازی و آماده‌سازی چمن است، طبیعی است که پرسش‌ها درباره مدیریت زیرساخت‌ها جدی‌تر شود. به‌خصوص وقتی تیم‌های پرطرفدار پایتخت ناچارند برای میزبانی به گزینه‌های محدود دیگری فکر کنند و وضعیت زمین‌های جایگزین نیز خود محل بحث باشد.
ساختمان چند میلیون دلاری؟ اولویت‌ها کجا قرار دارند؟
در این میان، یک تناقض بیش از همه به چشم می‌آید. فدراسیون فوتبال در تیرماه امسال از پروژه ساخت ساختمان جدید خود با برآورد هزینه حدود ۸ میلیون دلار خبر داد.
شاید منطقی باشد که ساخت یک مجموعه اداری جدید، به‌خودی‌خود اقدامی غیرضروری نیست و منابع مالی آن نیز طبق اعلام مسئولان، از چند محل تامین می‌شود، اما پرسش اینجاست که در کنار چنین پروژه‌ای، برای بهبود کیفیت زمین‌هایی که هر هفته میزبان مسابقات لیگ برتر هستند، چه برنامه‌ای وجود دارد؟
فوتبال بیش از هر کجا روی زمین اجرا می‌شود،روی همان چمنی که بازیکن باید بتواند با اطمینان روی آن بدود، توپ را کنترل و پاس دهد. ساختمان مدرن، تجهیزات اداری و مجموعه‌های پیشرفته می‌توانند به توسعه فوتبال کمک کنند، اما هیچ‌کدام جای زمین مسابقه استاندارد را نمی‌گیرند.
چمن ناهموار می‌تواند حرکت توپ را غیرقابل پیش‌بینی کند، اجرای برنامه‌های فنی را دشوار و خطر لغزش یا آسیب‌دیدگی بازیکنان را افزایش دهد. در چنین شرایطی، کیفیت فنی مسابقه نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد و تیم‌ها ممکن است نتوانند آن‌طور که می‌خواهند بازی کنند.
از طرف دیگر، وقتی ورزشگاه‌ها یکی پس از دیگری به بازسازی نیاز پیدا می‌کنند یا امکان میزبانی ندارند، برنامه‌ریزی باشگاه‌ها، سازمان لیگ و حتی هواداران هم دشوارتر می‌شود. بنابراین، موضوع صرفا این نیست که تصاویر یک زمین نامناسب در تلویزیون دیده می‌شود؛ مسئله به کیفیت برگزاری مسابقات و اعتبار فوتبال ایران گره خورده است.
در فوتبال روز دنیا، نگهداری زمین بخشی از برنامه حرفه‌ای مدیریت ورزشگاه است؛ از کیفیت بستر و زهکشی تا انتخاب نوع چمن، نورگیری، آبیاری و میزان استفاده از زمین. شرایط آب‌وهوایی ایران با بسیاری از کشورهای دیگر متفاوت است، اما همین تفاوت‌ها ضرورت طراحی تخصصی و نگهداری متناسب با آب و هوا را بیشتر می‌کند، نه کمتر.
چمن نامناسب در فوتبال ایران کم کم به یک مسئله عادی تبدیل شده و هر فصل باید درباره آن گزارش نوشت، سوال اصلی همچنان پابرجاست فوتبال ایران برای ساختن ساختمان‌های تازه برنامه دارد اما چه زمانی قرار است زمین‌های مسابقه‌اش هم به اندازه نام و ادعای این فوتبال جدی گرفته شوند؟
در پایان، حل این بحران و پاسخگویی به آن نه تنها متوجه فدراسیون فوتبال و مسئولین فوتبال کشور است بلکه به نظر باید در سطح کلان کشور به آن رسیدگی شود.
قرار نیست همه ورزشگاه‌های کشور یک‌شبه به استانداردهای پیشرفته برسند. اما می‌توان انتظار داشت که دست‌کم یک برنامه روشن برای رسیدن به زمین‌های قابل قبول وجود داشته باشد برنامه‌ای که نتیجه آن در کیفیت مسابقات دیده شود، نه فقط در وعده‌های تو خالی مربوط به آغاز، بازسازی و تحویل پروژه‌ها.
خبرنگار | علی حاتمی پور