رزمی ایران در ناگویا؛ مدال‌های شیرین و حذف‌های دور از انتظار

به گزارش میدان، رشته‌های رزمی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا نتایج متفاوتی کسب کردند، کارنامه‌ای که در کنار مدال‌های ارزشمند، چند نتیجه دور از انتظار هم داشت.

کاراته ایران با کسب دو مدال طلا و سه نقره، بالاتر از سایر کشورها در جدول مدالی این رشته قرار گرفت. مرتضی نعمتی و محمود نعمتی طلا گرفتند و سه مدال نقره نیز به تیم کاتای بانوان، فاطمه‌زهرا سعیدآبادی و علی‌اصغر آسیابری رسید. با وجود این عملکرد موفق، حذف آتوسا گلشادنژاد در نخستین مبارزه اتفاقی دور از انتظار بود؛ به‌خصوص که او از چهره‌های مطرح کاراته ایران محسوب می‌شد.

تکواندو هم با دو طلا، یک نقره و یک برنز به کار خود پایان داد. آرین سلیمی و ساغر مرادی روی سکوی نخست ایستادند، مهدی حاجی‌موسایی نقره گرفت و فاطمه احمدی به مدال برنز رسید. طلای مرادی، به‌عنوان نخستین طلای تکواندوی زنان ایران در بازی‌های آسیایی، از اتفاقات مهم این رشته بود. با این حال، حذف ناهید کیانی در مرحله یک‌چهارم نهایی نیز نتیجه‌ای نبود که انتظارش می‌رفت.

نتایج این دو رشته نشان می‌دهد که حتی در یک کارنامه مدالی موفق هم نمی‌توان از کنار ناکامی‌های مهم به‌سادگی عبور کرد. قهرمانی کاراته و چهار مدال تکواندو ارزشمند بود، اما حذف دو چهره شاخص این رشته‌ها نیز بخشی از واقعیت عملکرد ایران در ناگویاست.

بوکس ایران تنها یک مدال در ناگویا به دست آورد؛ امیر اسماعیلی در وزن مثبت ۹۰ کیلوگرم به برنز رسید و در نیمه‌نهایی برابر جهانگیر زوکروف ازبکستانی شکست خورد. این مدال پس از دو دوره دوری بوکس ایران از سکوی بازی‌های آسیایی به دست آمد و اتفاق مهمی برای این رشته بود. با این حال، ارزش این مدال نباید مانع بررسی نقاط ضعف بوکس شود؛ هدف باید این باشد که در رقابت‌های بعدی، فرصت بیشتری برای رسیدن به مراحل پایانی و کسب مدال‌های بالاتر ایجاد شود.

ووشو ایران در ناگویا با یک مدال طلا و سه نقره در بخش ساندا به کار خود پایان داد. سهیل موسوی طلایی شد و سوگند سینکایی، شجاع پناهی و عرفان محرمی به مدال نقره رسیدند. با این حال، در بخش تالو نمایندگان ایران به مدال نرسیدند؛ زهرا کیانی با اختلافی اندک چهارم شد و شاهین بنی‌طالبی نیز در مجموع در جایگاه نهم ایستاد.

چهار فینالیست و سه مدال نقره در ساندا، در کنار ناکامی تالوکاران، نشان می‌دهد عملکرد دو بخش این رشته متفاوت بود. بررسی دلایل از دست رفتن طلاها در ساندا و فاصله تالوکاران با سکو می‌تواند به برنامه‌ریزی دقیق‌تر برای مسابقات آینده کمک کند.

کوراش نیز با یک طلا، یک نقره و یک برنز از ناگویا برگشت. مجید وحید بریمانلو قهرمان شد، رضا احمدزاده به مدال نقره رسید و فاطمه برمکی برنز گرفت. سه مدال در این رشته، نتیجه قابل توجهی برای ایران بود؛ نتیجه‌ای که در کنار موفقیت کاراته و تکواندو، نشان داد برخی رشته‌های رزمی ظرفیت داشتند و توانستند از فرصت‌های مدالی خود استفاده کنند.

جودو ایران با شش ورزشکار، سه زن و سه مرد، در ناگویا حضور داشت، اما بدون مدال به کار خود پایان داد. سه عنوان پنجمی، بهترین نتایج نمایندگان ایران بود؛ یعنی ورزشکاران در چند رقابت به جمع مدال‌آوران نزدیک شدند، اما در نهایت نتوانستند به سکو برسند. این نتیجه ضرورت بررسی عملکرد جودو و دلایل از دست رفتن فرصت‌های مدالی را بیشتر می‌کند.

جوجیتسو هم با سه نماینده بدون مدال ماند. پوریا طاهرخانی پس از چند پیروزی به نیمه‌نهایی رسید، اما با شکست در این مرحله و دیدار رده‌بندی، از رسیدن به مدال بازماند. نسیم محمدی و شهرزاد خشنودزاده نیز از دور رقابت‌ها کنار رفتند. در این رشته، نزدیک شدن به مدال کافی نبود و نتیجه نهایی نشان داد که برای حضور موفق‌ در رقابت‌های آینده، باید روی جزئیات فنی و عملکرد در مبارزات سرنوشت‌ساز تمرکز بیشتری شود.

 MMA برای نخستین بار در بازی‌های آسیایی برگزار شد و ایران با سه نماینده در این رقابت‌ها حضور داشت، اما هیچ‌کدام به مدال نرسیدند. این حضور می‌تواند تجربه‌ای برای این رشته باشد، اما نتیجه ناگویا را هم نمی‌توان صرفا به تازه بودن رقابت‌ها نسبت داد. برای ارزیابی دقیق‌تر، باید عملکرد نمایندگان ایران و فاصله آن‌ها با حریفان بررسی شود.

در شمشیربازی نیز، علی پاکدامن تنها مدال ایران را به دست آورد و در بخش انفرادی سابر به برنز رسید. اگرچه این مدال به کاروان ایران اضافه شد، پایان کار شمشیربازی با تنها یک مدال برنز، موضوعی است که ارزش بررسی عملکرد سایر نمایندگان و شرایط این رشته را دارد.

عملکرد رشته‌های رزمی ایران را نمی‌توان تنها با تعداد مدال‌ها سنجید. 

حالا که بازی‌های آسیایی به پایان رسیده، زمان آن است که هر رشته به‌طور جداگانه نقاط قوت و ضعف خود را بررسی کند؛ از کاراته و تکواندو که در کنار مدال‌آوری، حذف‌های غیرمنتظره‌ای داشتند تا رشته‌هایی که از رسیدن به سکو بازماندند. نمی‌توان برای همه رشته‌ها یک نسخه پیچید یا عملکرد آن‌ها را با یک معیار سنجید؛ هر رشته شرایط و نیازهای خاص خود را دارد.

ناگویا رویداد مهمی بود، اما آخرین میدان پیش روی ورزش ایران نیست. مسابقات دیگری در راه است و بررسی دقیق نتایج این دوره باید از همین حالا در دستور کار قرار بگیرد تا نقاط ضعف برطرف و نقاط قوت تقویت شود. هدف این است که رشته‌های رزمی ایران در رقابت‌های آینده با آمادگی بیشتری حاضر شوند و فرصت‌های ازدست‌رفته ناگویا را به نتیجه‌ای بهتر تبدیل کنند.