ماجرای یک جفت کفش در ناگویا؛ چه کسی باید جلوی این اتفاق را می‌گرفت؟

به گزارش میدان، فاطمه محیطی‌زاده در رقابت هفتگانه بازی‌های آسیایی ناگویا، پس از 6 ماده با 4925 امتیاز در رده دوم قرار داشت و تنها دوی 800 متر برای پایان مسابقه باقی مانده بود. او در 100 متر با مانع 13.64 ثانیه، پرش ارتفاع 1.77 متر، پرتاب وزنه 11.72 متر، دوی 200 متر 25.16 ثانیه، پرش طول 5.97 متر و پرتاب نیزه 36.41 متر ثبت کرده بود.

اما پس از پایان پرتاب نیزه مشخص شد کفشی که محیطی‌زاده در پرش طول استفاده کرده، مطابق مقررات آن ماده نبوده است. در نتیجه، نتیجه پرش طول او باطل و به صورت بازگشتی از رقابت‌ها دیسکالیفه شد. کمیته برگزاری، علت را غیرقانونی بودن کفش اعلام کرده است.

نکته مهم اینجاست که فدراسیون دوومیدانی ایران به این تصمیم اعتراض رسمی کرده است. در متن اعتراض آمده کفش Nike Maxfly 2 مدل FD8395 پیش از آغاز مسابقه در فرایند بازرسی تجهیزات ارائه و توسط مسئولان مسابقه تایید شده بود. فدراسیون خواستار بررسی سوابق بازرسی و مشخص شدن نحوه تایید این کفش شده است.

از سوی دیگر، فدراسیون جهانی دوومیدانی تاکید دارد که ورزشکار باید مدل دقیق کفش خود را با فهرست کفش‌های تاییدشده برای همان ماده تطبیق دهد؛ چرا که ممکن است یک مدل کفش برای یک رشته مجاز و برای رشته‌ای دیگر مجاز نباشد.

بنابراین سوال اصلی فقط این نیست که «کفش مجاز بوده یا نه»؛ بلکه باید مشخص شود چرا اگر کفش غیرمجاز بوده، پیش از مسابقه شناسایی نشده و اگر واقعا در بازرسی اولیه تایید شده، خطا در کدام مرحله از فرایند کنترل اتفاق افتاده است.

چه کسی مقصر است؟

در شرایط فعلی، پاسخ قطعی به این سوال بدون مشاهده اسناد رسمی، حرفه‌ای نیست.

اگر کفش از ابتدا برای پرش طول غیرمجاز بوده و هیچ بررسی موثری از سوی تیم ایران انجام نشده باشد، مسئولیت فرآیندی متوجه زنجیره آماده‌سازی و کنترل تجهیزات خواهد بود و نمی‌توان همه بار را بر دوش ورزشکار گذاشت.

اگر از سوی دیگر، مدارک نشان دهد که کفش پیش از مسابقه توسط مسئول رسمی رقابت‌ها برای همان ماده بررسی و تایید شده، آن وقت باید نحوه اجرای کنترل رسمی و تصمیم بعدی برگزارکنندگان بررسی شود.

در هر دو حالت، یک سوال مهم باقی می‌ماند: چرا چنین مغایرتی پیش از شروع مسابقه مشخص نشده است؟

مسئله فقط یک مدال از دست رفته نیست. محیطی‌زاده با 4925 امتیاز پس از شش ماده در رده دوم قرار داشت و تنها دوی 800 متر برای پایان هفتگانه باقی مانده بود.

بنابراین پرونده او فقط داستان یک ورزشکار و یک جفت کفش نیست؛ این اتفاق پرسش بزرگ‌تری درباره مدیریت جزئیات فنی در ورزش قهرمانی ایران ایجاد می‌کند.

پاسخ این سوال را باید نه از اظهارنظرها، بلکه از روی فرم بازرسی کفش، مدل ثبت شده، فهرست رسمی فدراسیون جهانی دوومیدانی و گزارش تصمیم داوران پیدا کرد.

تا زمانی که این اسناد منتشر نشوند، نسبت دادن تقصیر قطعی به ورزشکار، مربی، فدراسیون یا داوران زودهنگام است؛ اما خود رخداد نشان می‌دهد که زنجیره کنترل تجهیزات نیازمند بررسی جدی است.