- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
به گزارش میدان، یک سال و ۹ ماه و ۱۰ روز از زمانی که رسما ورود کرونا به ایران اعلام شد میگذرد اما هنوز رفتار با این ویروس منحوس را نیاموختهایم.
ابعاد دیگر این تعالیم نیافتنها نه در این مقوله میگنجد و نه در حد تخصص ماست اما واقعیت این است که در حوزه ورزش تعادل برقرار کردن میان حضور تماشاگران در ورزشگاه و برقراری پروتکلهای بهداشتی آنقدرها هم کار دشواری به نظر نمیرسد که اگر اینگونه بود، قطعا در کشورهای دیگر نیز محرومیت از فوتبال و هر ورزش دیگری ادامه داشت.
واکسیناسیون به صورت گسترده انجام شده و آمار روزانه مرگ و میر خوشبختانه روز به روز در حال کاهش است اما مسئولان ورزش ما همچنان بر این باور هستند که زیر ساختهای لازم برای ورود هواداران به ورزشگاهها وجود ندارد.
اینکه در هفتههای پنجم و ششم تعدادی هوادار اجازه حضور در ورزشگاه آزادی را پیدا کردند شبیه به آزمون و خطایی بود که وزارت ورزش، فدراسیون فوتبال، فدراسیون پزشکی و ورزشی و ... مجوز آن را صادر کردند تا داغ دربی را به دل هواداران دور مانده از فوتبال بگذارند و سپس پاسخشان این باشد:"رعایت نکردید، محروم شدید".
حالا در دربی نود و هفتم باز هم میبینیم مقامات فدراسیون و وزارت ورزش، مدیران باشگاهها و تعدادی افراد متفرقه که نمیدانیم از کجا آمدهاند روی سکوهای ویژه جای دارند اما مردم عادی مقابل تلویزیونها با حسرت چشم به تصویر دوختهاند.
البته تعدادی از هواداران به معنای اعتراض مقابل ورزشگاه آزادی حضور پیدا کردند تا اشتیاق خود را به مسئولان فوتبالی ما نشان دهند اما همانطور که پیش بینی میشد و مسئولان عادت دارند توپ را در زمین هواداران انداختهاند.
حجتالله بهمنی، مدیر روابط عمومی سازمان لیگ درباره غیبت هواداران برای دربی نود و هفتم میگوید: "خود تماشاگران باید رعایت کنند تا بتوانیم به مرور زمان مجوز حضور طرفداران بیشتر را در ورزشگاهها بدهیم. "
حال طی یک سال و اندی گذشته مردم عادت کردهاند که عدم رعایت پروتکلها دائما به خودشان ارتباط داده شود و سایر نهادها خود را از هر انجام وظیفه و نظارتی مبرا بدانند و تنها چیزی که تمدید میشود.
محدودیتهای آنچنانی باشد و سوالی که پیش میآید این است؛ آیا در فوتبال اروپا نیز پس از فینال یورو ۲۰۲۰ که هواداران انگلیس از رعایت هر رفتاری مطابق پروتکلهای بهداشتی سر باز زدند، دیگر رنگ ورزشگاههای خود را ندیدند یا تنها به دو جلسه محرومیت تعیین شده توسط یوفا تن دادند؟
شاید بهتر باشد مسئولان به جز شمارهگذاری صندلیها برای رعایت فاصله اجتماعی، نگاهی به کشورهای دیگر در این حوزه داشته باشند و راهکارهای مدرنتری را برای سهولت هواداران، خود و جامعه در نظر بگیرند.
نبودن زیرساختهای مناسب و بهانههای دیگر را همیشه شنیدهایم و دیگر برایمان تازگی ندارد، مسئولان تصمیم گیرنده در ورزش ما اگر به داراییهای ذهنی و داناییهای خود رجوع کنند متوجه میشوند بیشتر از زیرساختهایمان چه چیزی با فقر رو به رو است!