- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
آقای عبدی شماهم اینکاره نبودی!
تیم فوتبال امید ایران با شکست سنگین ۴ بر یک برابر کره شمالی از بازیهای آسیایی ناگویا حذف شد؛ شکستی که پس از نمایش پرانتقاد تیم، حالا ادامه حضور حسین عبدی روی نیمکت امید ایران را با پرسشهای جدی روبهرو کرده است.
به گزارش میدان، تیم فوتبال امید ایران با شکست سنگین ۴ بر یک مقابل کره شمالی، در همان مرحله گروهی بازیهای آسیایی ناگویا از رقابتها کنار رفت؛ پایانی تلخ برای تیمی که پیش از مسابقات، از ناگویا بهعنوان یکی از اهداف مهم خود در مسیر المپیک یاد کرده بود. حالا، اما سوال اصلی متوجه نیمکت تیم امید است؛ حسین عبدی با این تیم چه کرد که در بازی سرنوشتساز، یک بر صفر پیش افتاد، اما در نهایت چهار گل دریافت کرد و حتی نتوانست تیمش را برای بازگشت به مسابقه آماده کند؟
عبدی پیش از آغاز بازیهای آسیایی، ناگویا را «هدف کوتاهمدت تیم امید در راه المپیک» معرفی کرده بود. این یعنی مسابقات ژاپن قرار نبود صرفاً یک حضور تشریفاتی برای تیم امید باشد. قرار بود این تیم محک بخورد، نتیجه بگیرد و قدمی رو به جلو بردارد. اما خروجی سه مسابقه، یک برد مقابل امارات، یک تساوی برابر چین و یک شکست سنگین برابر کره شمالی بود؛ چهار امتیاز و رتبه سوم گروه.
مشکل از جایی شروع شد که بازی از دست رفت
ایران مقابل کره شمالی شروع خوبی داشت و در دقیقه ۱۷ با گل امیرحسین حسینزاده پیش افتاد. در چنین شرایطی تیمی که میداند نتیجه این مسابقه برای صعود تعیینکننده است، باید بتواند بازی را کنترل کند. اما تنها چند دقیقه بعد ورق برگشت.
کره شمالی در دقایق ۴۱ و ۴۴ به گل رسید و ایران نیمه نخست را با شکست به پایان رساند. در همین ۴۵ دقیقه، حریف چند موقعیت جدی ایجاد کرد و حتی یک بار توپ را به تیر دروازه ایران کوبید.
این دیگر صرفاً یک اشتباه فردی نیست؛ وقتی تیم در فاصله سه دقیقه دو گل میخورد و جریان مسابقه را از دست میدهد، اولین جایی که باید درباره آن سؤال شود، نیمکت است.
عبدی چه پاسخی برای فروپاشی تیم داشت؟
نیمه دوم باید زمان واکنش کادر فنی میبود. ایران برای صعود به گل نیاز داشت، اما اتفاقی که افتاد دقیقاً خلاف این سناریو بود. کره شمالی دو گل دیگر زد و نتیجه را به ۴ بر یک رساند تا امید ایران نهتنها از صعود، بلکه از بازگشت به مسابقه هم فاصله بگیرد.
سؤال ساده است: وقتی تیم در حساسترین مسابقه تورنمنت چهار گل دریافت میکند، راهکار فنی کجا بود؟
اگر تیم امید در یک مسابقه نزدیک شکست میخورد، میشد درباره بدشانسی، اشتباه فردی یا جزئیات فوتبال صحبت کرد. اما دریافت چهار گل در دیداری که ایران ابتدا از حریف پیش افتاده بود، چیزی نیست که بتوان بهسادگی از کنار آن عبور کرد.
از چین هم هشدار گرفته بودیم
تساوی بدون گل مقابل چین، دومین مسابقه ایران در ناگویا، یک هشدار جدی بود. ایران در آن مسابقه نتوانست از فرصتهای خود استفاده کند و در نهایت به یک امتیاز رسید. نتیجهای که باعث شد دیدار با کره شمالی به مسابقهای تعیینکننده برای صعود تبدیل شود.
عبدی و تیمش فرصت داشتند از آن مسابقه درس بگیرند؛ اما در بازی بعدی، نهتنها مشکل گلزنی برطرف نشد، بلکه خط دفاعی نیز چهار بار تسلیم شد.
در نهایت، تیمی که پس از دو بازی چهار امتیاز داشت و میتوانست با یک عملکرد حسابشده به مرحله بعد برسد، با یک شکست سنگین همه چیز را از دست داد.
البته همه تقصیرها گردن عبدی نیست
برای نقد عبدی نباید مشکلات تیم امید را نادیده گرفت. اردوی این تیم به دلیل برنامه مسابقات لیگ برتر و عدم در اختیار بودن بازیکنان با مشکل مواجه شد و تیم تنها چند روز پیش از اعزام به ژاپن کاملتر شد. اردوی نهایی نیز با ۱۸ بازیکن شکل گرفت و خود عبدی پیش از مسابقات از تغییرات ناخواسته و در اختیار نبودن برخی بازیکنان صحبت کرده بود.
این مسائل واقعیت دارند و سهم فدراسیون و باشگاهها در آنها باید جداگانه بررسی شود.
اما مشکلات آمادهسازی نمیتواند تمام اتفاقات داخل زمین را توضیح دهد. در نهایت، انتخاب ترکیب، مدیریت جریان بازی، واکنش به تغییر نتیجه و تصمیمات فنی در جریان مسابقه بر عهده کادر فنی است.
ژنرال دوم نشو آقای عبدی!
حالا عبدی در برابر یک واقعیت قرار گرفته است؛ تیمش در مرحله گروهی حذف شده و آخرین تصویر از حضور امید ایران در ناگویا، شکست ۴ بر یک مقابل کره شمالی است.
مسئله فقط حذف نیست. مسئله این است که تیم امید در مهمترین مسابقه خود نتوانست شخصیت یک تیم مدعی صعود را نشان دهد. یک بر صفر جلو افتاد، دو گل خورد، نیمه اول را باخت و در نیمه دوم دو گل دیگر دریافت کرد.
حالا وقت آن است که درباره مسئولیت فنی این اتفاق شفاف صحبت شود.
آقای عبدی، قرار نیست هر شکست را با مشکلات بیرونی توضیح بدهیم. تیم شما در زمین هم باید پاسخگو باشد. ناگویا تمام شد و خروجی آن برای تیم امید ایران، حذف در مرحله گروهی بود. اگر قرار است پروژهای برای آینده ساخته شود، این شکست باید نقطه شروع یک بازنگری جدی باشد؛ و اگر قرار نیست تغییری ایجاد شود، ماندن صرفاً به معنای تکرار همان مسیر خواهد بود.