دربی منچستر؛ جایی که فاصله یونایتد و سیتی را نمایان کرد

به گزارش میدان، دربی منچستر تنها با یک گل به سود سیتی تمام نشد؛ بلکه تصویری روشن از تفاوت مسیر دو باشگاه ارائه کرد. در شرایطی که مایکل کریک برای تغییر جریان بازی به یوشوا زیرکزی روی آورد، انزو مارسکا از نیمکت سیتی ایلیمان اندیایه را وارد زمین کرد؛ دو تعویض که به‌نوعی تفاوت امکانات و تصمیم‌های دو باشگاه در بازار نقل‌وانتقالات را به نمایش گذاشت.

زیرکزی؛ گزینه‌ای که ماند

یونایتد در طول تابستان تلاش کرد زیرکزی را به فروش برساند، اما در نهایت پیشنهاد مناسبی برای مهاجم هلندی به دست نیامد. بازیکنی که در ۷۶ بازی برای این تیم تنها ۹ گل زده بود، در هفت دقیقه پایانی دربی جای مارکوس رشفورد را گرفت تا شاید بتواند تغییری در روند مسابقه ایجاد کند.

زیرکزی نتوانست تأثیر قابل توجهی روی بازی بگذارد و یکی از معدود اقداماتش ارسال توپی بود که با شدت زیادی از محوطه جریمه عبور کرد. البته عملکرد یک بازیکن در یک مسابقه نمی‌تواند معیار کاملی برای قضاوت درباره آینده او باشد، اما حضور او در این مسابقه بار دیگر وضعیت متفاوت دو باشگاه را برجسته کرد.

اندیایه؛ خریدی برای چنین روز‌هایی

در طرف مقابل، سیتی برای جذب ایلیمان اندیایه از اورتون ۶۵ میلیون پوند هزینه کرد. بازیکنی که تاتنهام نیز به دنبال جذبش بود، اما سیتی در نهایت او را به خدمت گرفت.

مارسکا در نیمه دوم، پس از اخراج فیل فودن و ۱۰ نفره شدن تیمش، اندیایه را به جای رایان شرکی وارد زمین کرد تا فعالیت بیشتری در فاز دفاعی داشته باشد.

تصمیمی که جواب داد. اندیایه در صحنه‌ای که پاتریک دورگو نتوانست توپ را به هری مگوایر برساند، توپ را از یونایتد گرفت و همین حرکت آغازگر حمله‌ای شد که در نهایت به گل ارلینگ هالند انجامید.

وسط زمین؛ جایی که تفاوت دیده شد

خط میانی نیز روایت دیگری از اختلاف دو تیم داشت. الیوت اندرسون و انزو فرناندز که در تابستان به سیتی اضافه شدند، در مجموع ۲۴۱ میلیون پوند برای این باشگاه هزینه داشتند.

در سمت مقابل، یوری تیلمانس با فعال شدن بند فسخ ۳۵ میلیون پوندی از استون ویلا راهی یونایتد شد و کوبی ماینو نیز محصول آکادمی باشگاه است.

با این حال، ماینو در بخش‌هایی از مسابقه نشان داد که ارزش فنی‌اش الزاماً با هزینه انتقال یک بازیکن سنجیده نمی‌شود. او چند بار در نبرد‌های میانه میدان بر اندرسون غلبه کرد و یکی از همین صحنه‌ها به ایجاد موقعیتی برای مارکوس رشفورد منجر شد که ضربه او به کنار دروازه برخورد کرد.

اختلافی که فقط در زمین نیست

دربی اخیر در شرایطی برگزار شد که اعتراض هواداران یونایتد در بیرون و داخل ورزشگاه ادامه داشت. مسابقه بار دیگر توجه‌ها را به تفاوت مسیر مدیریتی و مالی دو باشگاه جلب کرد.

سیتی در سال‌های اخیر توانسته با اتکا به منابع مالی قابل توجه، ترکیب خود را متناسب با نیاز‌های کادر فنی تقویت کند. یونایتد، اما همچنان تحت تأثیر بدهی‌های ناشی از مالکیت خانواده گلیزر و برخی خرید‌های پرهزینه گذشته قرار دارد؛ مسئله‌ای که رویکرد تیم تحت مدیریت سر جیم رتکلیف را نیز محدود کرده است.

البته اینکه یونایتد در تابستان تا چه اندازه امکان هزینه بیشتر داشت، هنوز محل بحث است. انتشار نتایج مالی سه‌ماهه چهارم باشگاه در ۲۳ سپتامبر می‌تواند تصویر دقیق‌تری از توان مالی این باشگاه ارائه کند.

دورگو و مشکلی که دوباره دیده شد

غیبت لوک شاو به دلیل مصدومیت جزئی، مشکل یونایتد در سمت چپ خط دفاعی را دوباره نمایان کرد. پاتریک دورگو در پستی به میدان رفت که در پیش‌فصل در آن بازی نکرده بود و در صحنه گل سیتی نیز جای‌گیری او زیر سؤال رفت.

دورگو به دنبال توپ حرکت کرد و در نهایت به سمت راست خط دفاعی رسید. همین جابه‌جایی باعث شد لیساندرو مارتینز در تیر دوم در موقعیت دو به یک قرار بگیرد و سیتی بتواند از فضای ایجادشده استفاده کند.

یونایتد پیش از این شرایط لوئیس هال، مدافع چپ نیوکاسل، را بررسی کرده بود، اما در نهایت مسیر جذب بازیکنان دیگری را در پیش گرفت.

خرید‌های گران و نیمکت‌نشینی

آندری سانتوس نیز با مبلغ اولیه ۴۸ میلیون پوند از چلسی به یونایتد پیوست، اما در چهار بازی اخیر تنها ۴۲ دقیقه فرصت حضور در زمین را پیدا کرده است.

او فصل را در ترکیب اصلی مقابل هال‌سیتی آغاز کرد؛ مسابقه‌ای که با شکست یونایتد همراه شد و در دربی منچستر نیز فرصت حضور در زمین را پیدا نکرد.

این مسائل نشان می‌دهد مشکل یونایتد تنها به نتیجه دربی محدود نمی‌شود. حتی اگر این مسابقه بدون گل به پایان می‌رسید، پرسش‌هایی درباره توازن و کیفیت ترکیب مطرح بود؛ به‌خصوص اینکه سیتی حدود ۷۰ دقیقه با یک بازیکن کمتر بازی کرد و یونایتد باز هم نتوانست دفاع فشرده این تیم را بشکند.

تعویض‌هایی که جواب نداد

مایکل کریک پس از رساندن یونایتد به لیگ قهرمانان اروپا، اعتبار قابل توجهی برای خود به دست آورده است؛ دستاوردی که پس از جانشینی روبن آموریم در ژانویه چندان قابل پیش‌بینی نبود. با این حال، شکست در چنین مسابقاتی فشار بیشتری را روی او ایجاد می‌کند.

تصمیم‌های کریک در این مسابقه نیز نتیجه مطلوبی نداشت. بنجامین ششکو پس از گل هالند و در شرایطی وارد زمین شد که می‌توانست حضورش از ابتدای نیمه دوم مؤثرتر باشد. خروج تیلمانس نیز تعادل خط میانی را تغییر داد.

از سوی دیگر، رشفورد در نیمه دوم عملکرد بهتری نسبت به ماتئوس کونیا داشت، اما این مهاجم تا پایان مسابقه در زمین باقی ماند.

یک مشکل قدیمی مقابل دفاع بسته

یونایتد تنها در دقایق پایانی توانست موقعیتی جدی و کاملاً طراحی‌شده ایجاد کند. برونو فرناندز با حرکت فردی خود فضای لازم را برای برایان امبومو ایجاد کرد، اما جان‌لوئیجی دوناروما ضربه او را مهار کرد.

در بیشتر دقایق نیمه دوم، حملات یونایتد ایستا بود و سیتی با عقب کشیدن خطوط خود، فضا‌ها را از حریف گرفت. سرعت و دقت پاس‌های یونایتد نیز برای باز کردن این دفاع فشرده کافی نبود.

این مشکل برای یونایتد تازه نیست. این تیم در یک سال گذشته مقابل نیوکاسل در دوره کریک و اورتون در دوره آموریم نیز زمانی که حریف با یک بازیکن کمتر بازی می‌کرد، نتوانسته بود از برتری عددی خود استفاده کند.

دربی منچستر در نهایت یک شکست یک‌گله برای یونایتد بود، اما مسئله بزرگ‌تر همچنان پابرجاست؛ کریک باید تیمی را متحول کند که پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی فرصت تغییرات بنیادین در آن را فراهم نکرده است.