پرسپولیس تارتار در آینه دربی؛ جسور اما ناتمام!

به گزارش میدان، دربی معمولاً جایی برای آزمون‌وخطا نیست، اما برای پرسپولیس تازه‌‌نفس تارتار، این بازی بیشتر از یک مسابقه معمولی بود؛ نخستین آزمون جدی تیمی که هنوز در حال پیدا کردن هویت خودش است. نتیجه ۱ بر ۱ شد اما چیزی که در بازی پرسپولیس جلب توجه می‌کرد، نهراسیدن از دربی بود. سرخ‌ها برخلاف بسیاری از شهرآوردهای کم‌رمق، این‌بار برای بردن بازی کردند.

آمار هم این گزاره را تأیید می‌کند. پرسپولیس ۲۱ شوت زد یعنی ۸ شوت بیشتر از استقلال. با وجود اینکه استقلال ۵۳ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت، حجم حملات و تلاش‌های هجومی پرسپولیس بیشتر بود. مسئله اما دقیقاً همین‌جاست؛ پرسپولیس برای رسیدن به موقعیت مشکلی نداشت اما برای تمام کردنش چرا. از ۲۱ شوت، تنها پنج شوت در چارچوب قرار گرفت و در نهایت سهم سرخ‌ها از این حجم حمله فقط یک گل بود.

این شاید مهم‌ترین علامت سؤال تیم تارتار باشد. پرسپولیس می‌تواند موقعیت بسازد و حریف را عقب براند، اما هنوز در آخرین تصمیم‌ها به اندازه کافی دقیق نیست. تیمی که می‌خواهد برای قهرمانی بجنگد، باید فاصله میان «خطرناک بودن» و «برنده شدن» را از بین ببرد و این فاصله در دربی ۱۰۷ کاملاً دیده شد.

از طرف دیگر، پرسپولیس بعد از گل خوردن از بازی خارج نشد و برای برگشتن به مسابقه تلاش کرد. اتفاقی که برای تیمی با سرمربی جدید، نشانه بدی نیست. مشکل اینجا بود که حتی بعد از رسیدن به گل، نتوانست برتری‌اش را حفظ کند و روی یک انتقال سریع دروازه‌اش باز شد. یعنی تارتار حالا همزمان دو مسئله برای حل کردن دارد. تمام‌کنندگی در حمله و تمرکز در لحظه‌های انتقال.

با این حال، شاید مهم‌ترین دستاورد دربی برای پرسپولیس چیزی باشد که در جدول دیده نمی‌شود. سرخ‌ها فهمیدند می‌توانند در یک بازی بزرگ، بدون پناه بردن به احتیاط فوتبال خودشان را بازی کنند. تارتار هنوز تیم کاملی در اختیار ندارد و ایرادهای پرسپولیس هم کم نیست، اما دربی ۱۰۷ نشان داد پایه‌های تیمی که او در ذهن دارد، کم‌کم در زمین دیده می‌شود.

پرسپولیس برنده دربی نشد و دو امتیاز مهم را از دست داد، اما این تساوی الزاماً خبر بدی برای آینده نیست. سرخ‌ها هنوز کامل نشده‌اند. مسئله مهم این است که حالا دقیق‌تر می‌دانند برای کامل شدن چه چیزهایی کم دارند.