- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
یک شکست و چند علامت سوال؛ پرسپولیس با تارتار به کجا میرود؟
پرسپولیس در اولین آزمون جدی فصل مقابل تراکتور شکست خورد؛ باختی که علاوه بر اشتباه بازیکن سرخها، تصمیمات مهدی تارتار و اندیشههای محتاطانه آنها را هم زیر سوال برد.
به گزارش میدان، پرسپولیس فصل را با هزینه قابل توجه برای تقویت اسکواد آغاز کرده و در میان خریدهایش، نام دانیال ایری بیش از بقیه زیر ذرهبین قرار گرفته است؛ مدافعی که گفته میشود مجموع رضایتنامه و قرارداد پنجسالهاش برای پرسپولیس حدود یک همت آب میخورد. طبیعتا چنین رقمی انتظارها را بالا میبرد و قرار نیست یک اشتباه، ارزش یک بازیکن را زیر سوال ببرد اما وقتی نخستین تصویر از این خرید در یک بازی بزرگ، دفع توپی است که در نهایت به شکلگیری گل حریف کمک میکند، نمیتوان بهسادگی از کنار آن گذشت.
ایری در حساسترین بازی هفته، در صحنهای که میتوانست توپ را از منطقه خطر دور کند، دفعی داشت که عملا توپ را دوباره در اختیار تراکتور قرار داد و چند ثانیه بعد، همین حمله به گل تبدیل شد. خرید گرانقیمت طبیعتا مصون از اشتباه نیست اما وقتی باشگاه برای یک مدافع چنین سرمایهگذاری سنگینی میکند، حداقل انتظار این است که در بازیهای بزرگ کیفیت و اطمینان بیشتری از او دیده شود.
با این حال، اگر قرار باشد یک نفر بیش از ایری بابت شکست مقابل تراکتور زیر سوال برود، آن فرد روی نیمکت نشسته بود. تارتار چرا تیم برنده هفته قبل را تغییر داد؟
پرسپولیس هفته قبل مقابل استقلال خوزستان با همان سیستمی بازی کرد که حاصلش چهار گل، مالکیت بازی و موقعیتهای متعدد بود. تیم در آن مسابقه سوار بازی بود و نشان داد با این ساختار میتواند فوتبال تهاجمی و موثری ارائه کند. بنابراین وقتی نوبت به اولین بازی بزرگ فصل رسید، منطقی بود که تارتار به همان نقاط قوت تکیه کند و از تیمی که جوابش را گرفته بود، فاصله نگیرد، اما اتفاق دیگری افتاد.
تارتار در اواسط نیمه دوم دیدار مقابل تراکتور تصمیم گرفت تیمش را سهدفاعه کند؛ تغییری که بیشتر از آنکه نشانه یک برنامه تاکتیکی هوشمندانه باشد، بوی احتیاط میداد. پرسپولیس با این تغییر نه توانست تراکتور را کنترل کند و نه خودش آن تیم هجومی هفته قبل بود. در واقع، انگار قرار بود اول از همه گل نخورد و اگر فرصتی برای حمله باقی ماند، از آن استفاده کند.
مشکل دقیقا همینجاست؛ پرسپولیس برای اولین بازی بزرگ فصل، به جای اینکه حریفش را بترساند، خودش از حریف ترسید. این ترس فقط در آرایش اولیه خلاصه نمیشد. در جریان مسابقه نیز بارها به بازیکنان گفته شد ریسک نکنند و دریبل نزنند.
طبیعتا کنترل بازی و کاهش اشتباه بخشی از فوتبال است، اما وقتی بازیکنی که باید در یکسوم هجومی خلاقیت ایجاد کند مدام نگران از دست دادن توپ باشد، نتیجه تیمی میشود که نه جسارت دارد، نه فشار ایجاد میکند و نه میتواند حریف را عقب براند.
پرسپولیس با اسکوادی که روی کاغذ یکی از مدعیان اصلی قهرمانی است، مقابل تراکتور حتی نتوانست حریف را تحت فشار قرار دهد. این اتفاق وقتی عجیبتر میشود که بدانیم هنوز در هفتههای ابتدایی فصل هستیم و قرار است این تیم در ادامه با مدعیان دیگری هم روبهرو شود.
از طرفی، تعویضهای تارتار هم کمکی به تغییر جریان بازی نکرد. وقتی تیم در خلق موقعیت و فشار روی حریف مشکل دارد تعویضها باید ضرباهنگ مسابقه را تغییر دهند، اما تغییرات انجامشده نه تنها پرسپولیس را از این وضعیت خارج نکرد، بلکه نشان نداد سرمربی برای برگرداندن بازی برنامه مشخصی دارد. گویی قرار بود همان فوتبال محتاطانه تا پایان ادامه پیدا کند و پرسپولیس منتظر فرصتی بماند که خودش به وجود نمیآورد.
شاید ریشه بخشی از این سردرگمی را باید در روزهای قبل از مسابقه جستوجو کرد. در تمرینات پرسپولیس هنوز هم ثبات مشخصی در ترکیب و سیستم دیده نمیشود و مدام نفرات و آرایش تیم تغییر میکند. تغییر برای پیدا کردن بهترین ترکیب در ابتدای فصل طبیعی است، اما وقتی این تغییرات آنقدر زیاد باشد که هنوز تصویر روشنی از تیم اصلی وجود نداشته باشد، نباید از دیدن یک تیم بیهویت در بازی بزرگ تعجب کرد.
پرسپولیس برای این فصل هزینه کرده، بازیکن گرفته و اسکوادش را تقویت کرده تا در چنین مسابقاتی دست بالا را داشته باشد. قرار نبوده این تیم مقابل تراکتور از همان ابتدا به دنبال کمکردن خطر باشد. قرار بوده با مهرههایی که برایشان هزینه شده، بازی را به حریف تحمیل کند.
اما در اولین آزمون بزرگ همه چیز وارونه پیش رفت. پرسپولیس عقب نشست، ریسک نکرد، خلاقیتش را محدود کرد، با سیستم متفاوتی وارد زمین شد و در نهایت با یک گل شکست خورد؛ گلی که البته اشتباه ایری در شکلگیریاش نقش داشت، اما نمیتوان تمام شکست را گردن یک مدافع انداخت. چراکه مسئله بزرگتر از یک دفع توپ است.
وقتی یک تیم با هزینه سنگین بسته میشود، نباید در اولین بازی مهمش اینقدر محتاط ظاهر شود. سوال اصلی دیگر این نیست که چه کسی اشتباه کرد؛ سوال این است که اصلا پرسپولیس قرار است چه فوتبالی بازی کند؟
تارتار هنوز فرصت جبران دارد و شکست در هفته سوم پایان فصل نیست. اما اگر قرار باشد هر بار مقابل یک رقیب جدی سیستم تغییر کند، ترکیب مدام دستکاری شود و بازیکنان بیشتر از خلق موقعیت، نگران اشتباه کردن باشند، آنوقت پرسپولیس نه از کمبود ستاره، بلکه از ترس استفاده از ستارههایش ضربه خواهد خورد. این شاید برای تیمی که قرار است مدعی قهرمانی باشد، نگرانکنندهتر از یک شکست مقابل تراکتور است.
