- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزش‌ها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
دایه‌های مهربان‌تر از مادر به دنبال جنجال‌آفرینی در ژیمناستیک
در حالی که ژیمناستیک پس از سال‌ها حاشیه در آستانه آرامش قرار گرفته، عده‌ای با نپذیرفتن نتیجه انتخابات و جنجال‌آفرینی رسانه‌ای، برای بازگرداندن این رشته به روزهای پرتنش گذشته تلاش می‌کنند؛ دلسوزانی که ظاهرا آرامش ژیمناستیک را برنمی‌تابند.
به گزارش میدان، برگزاری انتخابات فدراسیون ژیمناستیک با تدبیر وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک، این امیدواری را ایجاد کرده است که پس از سال‌ها کشمکش، حاشیه و سوءمدیریت ناشی از تصمیمات اشتباه دولت وقت، این رشته سرانجام به ساحل آرامش برسد. انتخاب یکی از چهره‌های شناخته‌شده و برخاسته از خانواده ژیمناستیک به عنوان رئیس فدراسیون، می‌تواند نقطه پایانی بر سال‌ها بلاتکلیفی و آغاز دوره‌ای تازه برای بازسازی اعتماد و تمرکز بر مسائل اصلی این رشته باشد.
با این حال، ظاهرا آرامش ژیمناستیک برای عده‌ای چندان خوشایند نیست. همان‌هایی که در سال‌های گذشته نتوانستند این رشته را از حاشیه‌ها دور کنند، حالا با همراهی برخی جریان‌های همسو و استفاده از فضای مجازی و شبه‌رسانه‌ها، تلاش می‌کنند با هجمه به وزارت ورزش و حتی رئیس منتخب فدراسیون، بار دیگر فضای بی‌ثباتی را بر ژیمناستیک حاکم کنند؛ گویی کلید فدراسیون ملک شخصی آنهاست و اگر خودشان در رأس امور نباشند، هیچ مدیری حق نشستن بر صندلی ریاست را ندارد.
وزارت ورزش اما در برابر این فضاسازی‌ها تسلیم نشد و اجازه نداد هیاهوی رسانه‌ای جایگزین سازوکار قانونی انتخابات شود. همین موضوع نشان داد که اداره یک فدراسیون ورزشی قرار نیست با فشارهای بیرونی، جنجال در فضای مجازی و لشکرکشی رسانه‌ای تعیین تکلیف شود.
نکته قابل تأمل آن است که حتی اگر مدعیان موفق می‌شدند مسیر انتخابات را متوقف کنند و در فرضی بسیار بعید، انتخابات با حضور یک نامزد برگزار می‌شد، باز هم هیچ تضمینی وجود نداشت که نتیجه مطابق میل آنها رقم بخورد. با توجه به سوابق و واقعیت‌های موجود، چنین سناریویی نیز لزوماً به معنای رسیدن مدعیان به ریاست نبود و حتی می‌توانست بار دیگر ژیمناستیک را وارد چرخه‌ای تازه از اختلاف و انتخابات مجدد کند. بنابراین، پرسش اساسی این است که اصرار بر ایجاد تنش و زیر سؤال بردن روند قانونی انتخابات، دقیقا چه دستاوردی جز بازگشت بی‌ثباتی برای این رشته دارد؟
حالا که برخی افراد به جای پذیرش نتیجه انتخابات و کمک به مدیریت جدید، ظاهرا دست به دامان چهره‌هایی خارج از خانواده ژیمناستیک شده‌اند تا با اظهارنظرها و جنجال‌آفرینی‌های خود بر آتش اختلافات بدمند، یک واقعیت بیش از گذشته نمایان شده است: ظاهرا مسئله اصلی برخی از این افراد نه دغدغه آینده ژیمناستیک، بلکه نپذیرفتن نتیجه‌ای است که مطابق خواسته آنها رقم نخورده است.
جامعه ژیمناستیک به‌خوبی می‌داند چه کسانی در روزهای دشوار کنار این رشته بوده‌اند و چه کسانی تنها زمانی صدای اعتراضشان بلند می‌شود که منافع و خواسته‌هایشان تأمین نشده باشد. اگر واقعاً دغدغه‌ای برای آینده ژیمناستیک وجود دارد، راه آن کمک به حل مشکلات، حمایت از ورزشکاران و فراهم کردن فرصت برای مدیریت جدید است، نه تخریب از روز نخست و تلاش برای زمین‌گیر کردن رئیس منتخب.
باید به برخی مدعیان یادآوری کرد که ریاست فدراسیون ژیمناستیک سندی نیست که به نام فرد، گروه یا حلقه‌ای خاص صادر شده باشد تا هر زمان اراده کردند، برای پس گرفتن آن صف‌آرایی کنند. فدراسیون متعلق به جامعه ژیمناستیک است؛ ورزشکاران، مربیان، داوران، پیشکسوتان و هیئت‌های استانی که سال‌ها برای اعتلای این رشته زحمت کشیده‌اند، نه کسانی که خود را قیم همیشگی آن می‌دانند.
دایه‌های مهربان‌تر از مادر اگر واقعاً نگران ژیمناستیک هستند، بهتر است به جای جنجال‌آفرینی و آویزان شدن به حمایت بیرونی، اجازه دهند مدیریت منتخب کارش را آغاز کند و عملکردش در میدان عمل سنجیده شود. مخالفت با یک مدیر حق هر فردی است، اما تبدیل این مخالفت به پروژه‌ای برای ایجاد آشوب و بازگرداندن رشته به روزهای پرتنش گذشته، نه دلسوزی است و نه کمکی به ورزش کشور.
ژیمناستیک پس از سال‌ها حاشیه، بیش از هر چیز به آرامش، ثبات و فرصت کار نیاز دارد. حالا نوبت آن است که همه به نتیجه انتخابات احترام بگذارند و اجازه دهند این رشته به جای جنگ‌های فرسایشی بر سر صندلی ریاست، برای آینده ورزشکارانش بجنگد. اگر کسی ادعای دلسوزی دارد، بهترین فرصت برای اثبات آن، همکاری با مدیریت جدید و کمک به پیشرفت ژیمناستیک است؛ نه تلاش برای بازپس‌گیری کلیدی که هیچ‌گاه ملک شخصی کسی نبوده است.
