ورزشکاران تا کِی باید تاوان دعواهای مدیریتی را بدهند؟

به گزارش میدان، وضعیت مدیریتی تعدادی از فدراسیون‌های ورزشی کشور، از بدنسازی وژیمناستیک گرفته تا سوارکاری و تکواندو بار دیگر توجه‌ها را به یکی از مشکلات جدی ورزش ایران جلب کرده است؛ بلاتکلیفی‌هایی که فقط به صندلی ریاست محدود نمی‌شوند و می‌توانند مستقیما بر برنامه‌های فنی، آماده‌سازی تیم‌ها و آینده ورزشکاران تاثیر بگذارند.

مسئله اصلی، صرفا تغییر یک رئیس نیست؛ مشکل از جایی آغاز می‌شود که وضعیت اداره یک فدراسیون مشخص نیست و برنامه‌ریزی برای آینده ورزشکاران تحت تاثیر تصمیم‌های مدیریتی قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی، اردوها، مسابقات، استعدادیابی و برنامه‌های آماده‌سازی ممکن است با اختلال مواجه شوند و فرصت‌هایی از دست بروند که جبران آن‌ها برای یک ورزشکار به‌سادگی امکان‌پذیر نیست.

در این میان، ورزشکارانی قرار دارند که ماه‌ها و سال‌ها برای رسیدن به سطح قهرمانی تلاش می‌کنند، اما سرنوشت بخشی از زحماتشان به تصمیم‌هایی گره خورده است که خارج از میدان مسابقه گرفته می‌شود. ورزشکاری که باید تمام تمرکزش را بر تمرین و رقابت بگذارد، نباید نگران بلاتکلیفی فدراسیون، تغییرات مدیریتی یا نبود برنامه مشخص برای آینده خود باشد.

فدراسیونی که در تعیین تکلیف ساختار مدیریتی خود با مشکل مواجه است، برای برنامه‌ریزی بلندمدت و حمایت مستمر از ورزشکاران با چالش روبه‌رو خواهد شد. در چنین وضعیتی، حتی تلاش مربیان و ورزشکاران نیز ممکن است زیر سایه ضعف‌های ساختاری قرار بگیرد. ورزش کشور برای پیشرفت به مدیریت باثبات، برنامه‌ریزی منظم و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد؛ نه تصمیم‌های مقطعی و وضعیتی که آینده رشته‌ها را در ابهام نگه دارد.
با این حال ورزشکاران برای رقابت و افتخارآفرینی تلاش می‌کنند، اما تا زمانی که ثبات مدیریتی و منافع فنی در اولویت قرار نگیرد، بخشی از این تلاش‌ها درگیر مشکلاتی خواهد شد که ارتباطی با توانایی و عملکرد خود ورزشکار ندارند. 

واقعیت این است که اختلافات مدیریتی شاید پشت درهای بسته شکل بگیرند، اما هزینه آن‌ها در میدان مسابقه پرداخت می‌شود؛ جایی که ورزشکار با فرصت‌های ازدست‌رفته، برنامه‌های مختل‌شده و آینده‌ای نامطمئن روبه‌روست.
بعضی فدراسیون‌ها هم که رئیس ندارند و بلاتکلیف‌اند؛ بعضی‌ها هم رئیس دارند، اما وضعیت مدیریتی‌شان دست‌کمی از بی‌مدیریتی ندارد! در ورزش کشور دقیقا چخبر است؟ ورزشکاران تا کی باید تاوان دعواهای مدیریتی را بدهند؟



فاطمه سادات توفیقی