حالا قهرمانان دیروز، قهرمانان مجازی امروز شدند؟

به گزارش میدان، اظهارات اخیر رئیس فدراسیون دوومیدانی درباره «قهرمانان مجازی» و مقایسه شهرت در فضای مجازی با قهرمانی واقعی، پرسش‌های جدی درباره نگاه او به قهرمانان دوومیدانی ایران ایجاد کرده است؛ قهرمانانی که سال‌ها برای رسیدن به جایگاه ورزشی خود تلاش کردند و مسیر همواری پیش رویشان نبوده است.

مریم طوسی، فرزانه فصیحی و سپیده توکلی از جمله ورزشکارانی هستند که با وجود محدودیت‌ها، دشواری‌های تمرین حرفه‌ای و چالش‌های متعدد، برای افتخارآفرینی در میادین ورزشی تلاش کردند. ورزشکارانی که بارها بابت عملکردشان مورد انتقاد قرار گرفتند، اما نمی‌توان تمام سال‌ها تلاش و دستاوردهایشان را با عنوان «قهرمان مجازی» زیر سوال برد.

شرایط و امکانات دوران قهرمانی شما با آنچه نسل‌های بعدی تجربه کرده‌اند، یکسان بوده است؟ مقایسه عملکرد ورزشکاران بدون در نظر گرفتن تفاوت امکانات، حمایت‌ها و شرایط آماده‌سازی، نمی‌تواند قضاوتی منصفانه باشد. قهرمانی در میدان ورزش معیارهای مشخصی دارد، اما شهرت در فضای مجازی نیز به‌تنهایی نمی‌تواند دستاوردهای ورزشی یک ورزشکار را نفی کند.

از سوی دیگر، پس از رقابت‌های آسیایی ناگویا و ناکامی ورزشکاران ایران در کسب برخی مدال‌های مورد انتظار، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، بررسی دقیق دلایل این نتایج است. اگر مشکلات فنی یا رعایت نشدن استانداردهای لازم در این ناکامی‌ها نقش داشته‌اند، انتظار می‌رود مسئولان به‌جای پرداختن به حاشیه‌ها، درباره این مسائل شفاف‌سازی کنند.

نقد عملکرد ورزشکاران حق کارشناسان و رسانه‌هاست، اما این نقد باید منصفانه و مبتنی بر واقعیت باشد. همان‌طور که هیچ ورزشکاری صرفا با تعداد دنبال‌کنندگانش قهرمان نمی‌شود، نمی‌توان تلاش و سابقه ورزشی قهرمانان را نیز با یک برچسب نادیده گرفت.

اگر قرار است از قهرمانی واقعی صحبت کنیم، بهتر است ابتدا درباره شرایطی حرف بزنیم که قهرمانان در آن رقابت می‌کنند. هرکدام از قهرمانان دوومیدانی ایران برای رسیدن به جایگاه خود زحمت کشیدند و شایسته نیست که در فضای پس از ناکامی‌ها، برای دل داری دادن به ورزشکاران دیگردستاوردهای قهرمانان گذشته را  زیر سؤال برد. 

فاطمه سادات توفیقی | خبرنگار