- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
ناگویا و یک سؤال بزرگ؛ اگر قلعهنویی جای عبدی بود چه میشد؟
شکست ۴ بر یک تیم فوتبال امید ایران برابر کرهشمالی به استعفای حسین عبدی انجامید؛ نتیجهای که این پرسش را پیش میکشد که اگر سرمربی تیم امید امیر قلعهنویی بود، ارزیابیها و واکنشها چگونه رقم میخورد؟
به گزارش میدان، شکست ۴ بر یک تیم فوتبال امید ایران مقابل کرهشمالی در بازیهای آسیایی ناگویا، خیلی زود به یکی از بحثهای اصلی فوتبال ایران تبدیل شد؛ از بررسی عملکرد حسین عبدی و بازیکنان تا عذرخواهی تمام ارکان و در نهایت استعفای سرمربی. حالا یک سؤال میتواند مطرح باشد؛ اگر چنین نتیجهای روی نیمکت تیم ملی بزرگسالان و با حضور امیر قلعهنویی رقم میخورد، آیا میزان و شکل بررسیها هم همین بود.
عبدی؛ از یک شکست تا استعفا
تیم فوتبال امید ایران پیش از بازی با کرهشمالی ۴ امتیاز داشت و برای صعود از گروه به یک امتیاز نیاز داشت. با این حال، شکست ۴ بر یک باعث شد تیم عبدی از مسابقات حذف شود. خود عبدی پس از بازی این نتیجه را «غیرقابل قبول» دانست و از مردم عذرخواهی کرد.
ماجرا، اما فقط به یک نتیجه ختم نشد. تاج در واکنش به این اتفاق گفت ارزیابی فدراسیون از نتایج تیم امید مثبت نیست و این تیم میتوانست نتایج بهتری کسب کند. او در عین حال تأکید کرد فدراسیون در بخش اردو، امکانات و پشتیبانی اقدامات لازم را انجام داده است.
قلعهنویی؛ وقتی نتیجه در کنار آمار قرار میگیرد
در سوی دیگر، امیر قلعهنویی در سالهای اخیر با انتقادهای مختلفی درباره عملکرد تیم ملی بزرگسالان مواجه بوده است؛ از شیوه بازی و نتایج گرفته تا تصمیمات فنی. با این حال، مسیر کاری او پس از این انتقادها ادامه پیدا کرد و مهدی تاج در سال ۱۴۰۵ نیز ادامه همکاری با قلعهنویی تا جام ملتهای آسیا ۲۰۲۷ را اعلام کرد.
یکی از تفاوتهای قابل مشاهده در این دو پرونده، نوع استدلال درباره عملکرد است. قلعهنویی در مقاطعی برای دفاع از عملکرد تیم ملی به آمار و شاخصهای فنی مسابقات استناد کرده است؛ رویکردی که خود او و منتقدانش درباره آن بحث داشتند. در مقابل، پرونده عبدی خیلی سریع پس از شکست ناگویا به نتیجه، عذرخواهی، بررسی عملکرد و استعفا رسید.
البته مقایسه این دو پرونده بدون توجه به تفاوت سطح مسابقات، شرایط تیمها و اهداف آنها کامل نیست. تیم امید در بازیهای آسیایی حضور داشت و تیم بزرگسالان در مسیر جام جهانی و سپس جام ملتهای آسیا قرار دارد؛ بنابراین نمیتوان صرفاً با کنار هم گذاشتن یک نتیجه، درباره یکسان یا متفاوت بودن معیارهای ارزیابی حکم قطعی داد.
سؤال اصلی؛ معیار بررسی فدراسیون برای همه یکی است؟
مسئلهای که حالا میتواند محل بحث باشد، نه مقایسه مستقیم شخصیت دو مربی، بلکه معیار ارزیابی عملکرد سرمربیان تیمهای ملی است. اگر فدراسیون فوتبال به جای نام حسین عبدی، امیر قلعهنویی سرمربی تیم ماید بود بازهم ارکان فدراسیون ناراضی بودند.
در مورد عبدی، یک شکست سنگین کافی بود تا پرونده حضورش در تیم امید به پایان برسد. درباره قلعهنویی نیز با وجود دورههایی از انتقاد و نتایج مورد بحث، همکاری ادامه پیدا کرده است.