- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
پشت پرده فهرست جنجالی قلعهنویی برای تیم ملی فوتبال؛ بازی با آمار یا چشمپوشی از واقعیت؟
فهرست جدید تیم ملی در حالی اعلام شده که چند بازیکن از آمادهترین نفرات لیگ بیرون ماندهاند و در مقابل، نامهایی در لیست دیده میشود که عملکردشان در هفتههای ابتدایی فصل حرف چندانی برای گفتن نداشته است.
به گزارش میدان، تیم ملی فوتبال ایران خودش را برای دو بازی دوستانه مقابل ازبکستان و روسیه آماده میکند؛ دو مسابقه در مهرماه که قرار است بخشی از برنامه آمادهسازی تیم برای جام ملتهای آسیا باشد. اما پیش از آنکه توپ در این دو بازی به گردش دربیاید فهرست جدید امیر قلعهنویی تبدیل به موضوع اصلی بحث فوتبال ایران شده است.
مسئله این بار فقط غیبت یکی دو بازیکن نیست. وقتی عملکرد شش هفته ابتدایی لیگ را کنار فهرست تیم ملی میگذاریم چند انتخاب واقعاً سؤالبرانگیز به چشم میآید؛ بازیکنانی که در زمین چیز خاصی ارائه نکردهاند اما دعوت شدهاند و در طرف مقابل، نفراتی که هفته به هفته برای تیمهایشان بازی کرده و عملکرد خوبی داشتهاند، جایی در اردو ندارند.
عارف حاجیعیدی یکی از همین انتخابهاست. او در هر ۶ هفته برای سپاهان بازی کرده و ۵۴۰ دقیقه در زمین بوده اما در این مدت نه گلی زده و نه پاس گلی داده است. حضور ثابت در ترکیب سپاهان به خودی خود قابل توجه است اما وقتی قرار است عملکرد بازیکنان لیگ را ملاک قرار دهیم سؤال اینجاست که چه ویژگی خاصی در این چند هفته باعث شده حاجیعیدی به تیم ملی برسد مهدی لیموچی هم شرایط مشابهی دارد.
او ۶ بازی برای سپاهان انجام داده و ۴۷۰ دقیقه در زمین بوده و در هفته ششم مقابل استقلال خوزستان یک گل زده است. البته بازگشت او بعد از مصدومیت طولانی قابل توجه است، اما اگر قرار باشد همین چند هفته ابتدایی فصل را ملاک قرار دهیم عملکرد لیموچی هم در حدی نبوده که فاصله او با چند غایب این فهرست را توضیح بدهد. در طرف مقابل ابوالفضل رزاقپور قرار دارد بازیکنی که هر ۶ بازی فولاد را کامل بازی کرده و ۵۴۰ دقیقه در زمین بوده است. او یکی از ثابتترین بازیکنان تیمش در شروع فصل بوده اما با وجود این حضور مداوم، نامش حتی در فهرست اولیه تیم ملی هم دیده نمیشود. رزاقپور دقیقاً همان بازیکنی است که میتواند درباره معیار انتخابها سؤال ایجاد کند.
اگر بازیکنی قرار است با عملکردش در لیگ خودش را به تیم ملی تحمیل کند، او در شش هفته اول هر کاری که از یک مدافع انتظار میرود برای دیده شدن انجام داده؛ فیکس بوده تمام مسابقات را بازی کرده و در دسترس کادر فنی بوده است. با این حال، حتی یک دعوت هم نصیبش نشده است.
ماجرای محمد خدابندهلو شاید از این هم عجیبتر باشد. هافبک پرسپولیس در هر ۶ بازی ابتدایی فصل به میدان رفته، در هفته دوم گل زده و در ادامه هم یکی از نفرات حاضر در ترکیب تیمش بوده است. او حتی در دربی مقابل استقلال هم از ابتدا بازی کرد با این حال وقتی فهرست تیم ملی منتشر شد نام خدابندهلو جایی در آن نبود. خدابندهلو قبلاً هم طعم حضور در تیم ملی را چشیده و حالا در شرایطی که برای پرسپولیس بازی میکند و از نظر حضور در ترکیب شرایط خوبی دارد، دعوت نشده است.
اینجاست که مقایسه با بازیکنانی مثل حاجیعیدی و لیموچی بیشتر به چشم میآید چون سؤال فقط این نیست که چرا خدابندهلو دعوت نشده بلکه این است که چرا عملکرد او برای دعوت شدن کافی نبوده اما عملکرد بعضی دیگر بوده است طبیعی است که انتخاب بازیکن فقط با گل و پاس گل انجام نمیشود و سرمربی میتواند فاکتورهای فنی دیگری را هم در نظر بگیرد. اما وقتی یک بازیکن در شش هفته متوالی برای تیمش بازی کرده و در مقابل، بازیکنی با آمار هجومی ضعیفتر یا حضور کمتر درخشش خاصی نداشته باز هم به اردو دعوت میشود، دیگر نمیتوان انتظار داشت این تفاوتها دیده نشود.
این مسئله برای بازیکنان لیگ هم مهم است. بازیکنی که هفته به هفته بازی میکند خودش را در ترکیب ثابت نگه میدارد و برای رسیدن به تیم ملی تلاش میکند باید احساس کند عملکردش دیده میشود. اگر قرار باشد بازیکنی مثل خدابندهلو با حضور ثابت در پرسپولیس و گلزنی در لیگ دعوت نشود و رزاقپور هم با ۶ بازی کامل بیرون بماند، طبیعی است که انگیزه بازیکنان برای رسیدن به تیم ملی زیر سؤال برود.
از طرف دیگر دعوت شدن حاجیعیدی و لیموچی در چنین شرایطی حساسیت بیشتری ایجاد میکند. شاید کادر فنی دلایل فنی خودش را داشته باشد اما این دلایل در نهایت باید روی زمین فوتبال خودش را نشان بدهد.
تیم ملی قرار نیست فقط با اسامی روی کاغذ قضاوت شود عملکرد بازیکنان در اردو و مسابقه است که به این انتخابها معنا میدهد.
حالا دو بازی با ازبکستان و روسیه پیش روی تیم ملی است. این دو مسابقه میتواند مشخص کند نفرات دعوتشده چه نقشی در برنامه قلعهنویی دارند و چرا برای حضور در اردو انتخاب شدهاند. اگر قرار باشد برخی بازیکنان فرصت زیادی پیدا نکنند، دوباره این سؤال مطرح میشود که چرا بازیکنانی با عملکرد خوب در لیگ اصلاً فرصت حضور در اردو را پیدا نکردند.
فهرست جدید تیم ملی در نهایت یک پیام روشن برای فوتبال ایران دارد هنوز هم بین آنچه در زمین لیگ دیده میشود و آنچه در فهرست تیم ملی میبینیم فاصلههایی وجود دارد که توضیح میخواهد.
رزاقپور و خدابندهلو فصل را ادامه خواهند داد و فرصت زیادی برای اثبات خودشان دارند اما سؤال اصلی همچنان باقی است؛ وقتی عملکرد خوب در لیگ برای دعوت شدن کافی نیست یک بازیکن دقیقاً باید چه کار کند تا دیده شود؟
