تکواندو ایران در موجو؛ زنگ خطر پیش از ناگویا

 گزارش میدان، پرونده تکواندو ایران در گرندپری موجو کره‌جنوبی با تنها یک مدال برنز بسته شد؛ نتیجه‌ای که اگرچه با درخشش آرین سلیمی در وزن ۸۰+ کیلوگرم همراه بود، اما عملکرد کلی تیم ملی را نمی‌توان رضایت‌بخش دانست؛ آن هم در شرایطی که فاصله چندانی تا بازی‌های آسیایی ناگویا باقی نمانده است.

ایران در این مسابقات با هفت ورزشکار، شامل ۶ مرد و یک زن، به میدان رفت. در وزن ۵۸- کیلوگرم، ابوالفضل زندی و مهدی رزمیان خیلی زود از جدول کنار رفتند. در وزن ۸۰- کیلوگرم نیز مهران برخورداری در همان مبارزه نخست شکست خورد و امیرسینا بختیاری پس از دو پیروزی، در یک‌چهارم نهایی از دور مسابقات کنار رفت. ناهید کیانی، تنها نماینده زنان ایران نیز پس از پیروزی در مبارزه نخست، در مرحله بعد شکست خورد.

در روز پایانی، امید ایران به دو نماینده وزن ۸۰+ کیلوگرم بود. آرین سلیمی و محمدحسین یزدانی هر دو با عبور از رقبای خود به یک‌چهارم نهایی رسیدند، اما در ادامه سلیمی با شکست یزدانی به نیمه‌نهایی رفت و در نهایت با شکست مقابل ولادیسلاو لارین، قهرمان المپیک توکیو، به مدال برنز رسید. به این ترتیب، سلیمی تنها ورزشکار ایرانی بود که در موجو روی سکو رفت. 

البته شکست و پیروزی عضو جدایی‌ناپذیر از ورزش قهرمانی است و نمی‌توان صرفا با تکیه بر نتیجه یک مسابقه درباره آینده یک تیم قضاوت کرد اما مسئله اینجاست که موجو در فاصله‌ای نه‌چندان زیاد تا بازی‌های آسیایی ناگویا برگزار شد؛ رویدادی که انتظارات از تکواندو ایران در آن بالاست و این رشته همواره یکی از امیدهای اصلی کاروان ایران برای مدال‌آوری بوده است.

در چنین شرایطی، کسب تنها یک مدال از هفت نماینده، طبیعی است که نگرانی‌هایی را ایجاد کند. شاید مهم‌ترین نگرانی این باشد که آیا فرصت باقی‌مانده تا ناگویا برای رفع نقاط ضعف و رساندن ملی‌پوشان به شرایط مطلوب کافی خواهد بود یا خیر.

حالا نگاه‌ها بیش از گذشته به کادر فنی و مدیریت فدراسیون تکواندو دوخته شده است. باید دید سرمربیان، کادر فنی و مسئولان فدراسیون برای جبران این عملکرد و آماده‌سازی بهتر تیم چه برنامه‌ای خواهند داشت.

موجو قرار نیست نتیجه ایران در ناگویا را از پیش تعیین کند، اما می‌تواند یک زنگ هشدار جدی باشد. زنگ هشداری که در فاصله نزدیک تا بازی‌های آسیایی باید جدی گرفته شود؛ چرا که انتظار از تکواندو ایران در ناگویا، صرفا حضور در مسابقات نیست؛ انتظار، مبارزه برای مدال و قرار گرفتن در جمع مدعیان است.