کشاله‌کشی در فوتبال؛ محرومیت‌هایی که هیچ‌کس را نمی‌ترساند

به گزارش میدان، «بدون اغماض برخورد می‌کنیم»، «موضوع با قید فوریت در حال بررسی است»، «با متخلفان برخورد خواهد شد»؛ این جملات در فوتبال ایران آن‌قدر تکرار شده‌اند که دیگر برای هیچ‌ شخصی چندان معنایی ندارند. هر بار که اتفاقی جنجالی در یک مسابقه رخ می‌دهد، کمیته انضباطی از بررسی فوری و برخورد قاطع می‌گوید، اما در نهایت آنچه بیشتر از محرومیت واقعی دیده می‌شود، جریمه‌های نقدی و محرومیت‌های تعلیقی است.

مشکل دقیقاً همین‌جاست؛ اگر جریمه مالی و یک محرومیت تعلیقی قرار بود رفتار‌ها را اصلاح کند، چرا حاشیه‌ها همچنان تکرار می‌شوند؟

در سال‌های اخیر نمونه‌های متعددی از آرای این‌چنینی دیده شده است. علیرضا بیرانوند پس از حواشی دربی با یک جلسه محرومیت تعلیقی و جریمه سه میلیارد ریالی مواجه شد و مهدی قایدی نیز برای مصاحبه پس از همان مسابقه، یک جلسه محرومیت تعلیقی و یک میلیارد ریال جریمه گرفت.

محمدحسین کنعانی‌زادگان نیز در پرونده مربوط به دیدار آلومینیوم و پرسپولیس، با یک جلسه محرومیت تعلیقی و جریمه نقدی مواجه شد؛ حکمی که بار دیگر این پرسش را ایجاد کرد که محرومیت تعلیقی تا چه اندازه می‌تواند برای یک بازیکن بازدارنده باشد.

در مورد امید عالیشاه هم کمیته استیناف، حکم یک جلسه محرومیت تعلیقی به مدت شش ماه و جریمه دو میلیارد ریالی را تأیید کرد. رامین رضاییان نیز در پرونده‌ای دیگر به ۱۰۰ میلیون تومان جریمه و دو جلسه محرومیت که یکی از آنها تعلیقی بود، محکوم شد.

نمونه جدید تر عارف حاجی‌عیدی نیز از همین جنس است؛ بازیکن سپاهان پس از رفتار غیرورزشی، ۵۰۰ میلیون تومان جریمه و یک جلسه محرومیت تعلیقی گرفت. در متن رأی، اقدام باشگاه، ابراز پشیمانی بازیکن و نداشتن سابقه انضباطی از دلایل اعمال این تخفیف عنوان شده است.

اینها البته به خودی خود به معنای تخلف کمیته انضباطی یا برخورد تبعیض‌آمیز نیست؛ مسئله، تصویری است که از خروجی این احکام در ذهن مخاطب فوتبال شکل گرفته است. وقتی برای رفتار‌های مختلف، نسخه تکراریِ «جریمه نقدی + محرومیت تعلیقی» صادر می‌شود، طبیعی است که این سؤال مطرح شود که مجازات‌ها چقدر اثر بازدارندگی دارند.

اگر قرار باشد بود بدون بازدارندگی احکامی صادر شود، منحل شدن کمیته انضباطی به فوتبال ضربه‌ای نخواهد زد.