- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
قصه تکراری لیگ برتر؛ حواشی پررنگتر از فوتبال حرفهای
تیم استقلال تهران میزبانی سپاهان را در هفته سوم برعهده داشت که رقابت را با پیروزی دو بر صفر پشت سرگذاشت، اما این دیدار بدون حاشیه نبود!
به گزارش میدان، تیم فوتبال سپاهان دومین شکست خود را در تهران و مقابل استقلال در کارنامه لیگ بیست و ششم ثبت کرد؛ شکستی که بیحاشیه هم نبود.
عارف حاجیعیدی، هافبک سپاهان، پس از پایان بازی با انجام کاری زشت و منشوری مقابل هواداران، بار دیگر روی دیگری از فوتبال ایران را نشان داد که البته غریبه هم نیست. مخاطبان فوتبالی عادت کردند که بیش از آن که به مستطیل سبز نگاه کنند، نگاهشان به بازیکنانی باشد که چیزی از رفتار حرفهای و رعایت فرهنگ نمیدانند.
جای تعجب هم ندارد؛ در ابتدا با کشاله ران شجاع خلیلزاده، الفاظ خداداد عزیزی و طعنههای جواد خیابانی برخورد انضباطی صورت نگرفته و ادامهدار بودن این رفتار در میان سایر تیمهای فوتبال جای سوال ندارد.
اما موضوع مهم اینجاست که بالاخره مخاطب ایرانی چه زمانی میتواند به جای چرخیدن و کلیک روی حواشی، فوتبال واقعی را دنبال کند؟ فوتبال ما چه زمانی قرار است به جای ایجاد تنش برای خودنمایی به دنبال پیشرفت و نمایش حرفهای فعالیت خود باشد؟
کمیته انضباطی در چنین شرایطی تنها مسئول برخورد با یک تخلف نیست؛ تصمیمهای این کمیته میتواند در تعیین مرزهای رفتاری فوتبال ایران نیز نقش داشته باشد. اگر بازیکن بداند رفتار توهینآمیز یا تحریککننده ممکن است با محرومیت یا جریمه روبهرو شود، احتمال تکرار آن کاهش پیدا میکند؛ اما وقتی برخوردی صورت نمیگیرد یا تنها جریمهای رو کاغذ است و بعد از مدتی بخشیده میشود، مرز میان کریخوانی و بیاحترامی هر روز کمرنگتر میشود.
از سوی دیگر، این اتفاق تنها بازیکنان را شامل نمیشود. بخشی از هواداران نیز در سالهای اخیر از کریخوانی فوتبالی فاصله گرفتهاند و توهین، فحاشی و تحریک رقیب را به بخشی از فضای سکوها تبدیل کردهاند. بازیکنان نیز به جای مدیریت این فضا، تنشها را از سکو به زمین منتقل میکنند و این تنش دوباره سکوها برمیگردد و فقط چرخه باطلی از حواشی میسازد.
فوتبال قرار نیست میدانی برای پیدا کردن راههای تازه توهین به رقیب باشد. بازیکنان، مربیان و هواداران هر سه بخشی از یک فضای مشترک هستند و وقتی یکی از این حلقهها از کنترل خارج شود، نتیجه چیزی جز افزایش تنش و کاهش کیفیت فرهنگی فوتبال نخواهد بود.
شاید بد نباشد این بار به جای آن که همه چیز به یک «حاشیه بعد از بازی» تقلیل پیدا کند، این سوال جدی مطرح شود که مرز رفتار حرفهای در فوتبال ایران دقیقا کجاست و چه نهادی قرار است از آن مراقبت کند؟ اگر قرار باشد هر بار پس از یک اتفاق جنجالی چند روزی درباره آن صحبت شود و بعد همه چیز به فراموشی سپرده شود، بعید نیست که این تصاویر و رفتارها باز هم تکرار شوند؛ فقط با بازیکنی دیگر، در ورزشگاهی دیگر و مقابل هوادارانی دیگر.
