- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
زنگ خطر برای تیم امید؛ باشگاهها شمشیر را از رو بستند/وقتی یک بازیکن زیادی است!
تیم امید ایران در آستانه یک رقابت مهم آسیایی با مشکل در اختیار گرفتن بازیکنان مواجه شده؛ مشکلی که با مواضع تراکتور و اظهارات سرمربی پرسپولیس ابعاد جدیدی پیدا کرده است.
به گزارش میدان، در آستانه حضور تیم امید ایران در بازیهای آسیایی ناگویا، نحوه همکاری برخی باشگاهها در در اختیار گذاشتن بازیکنان، بار دیگر به یکی از مسائل جدی فوتبال کشور تبدیل شده است؛ موضوعی که اکنون با مواضع صریح برخی باشگاهها وارد مرحله جدیدی شده است.
در این میان، موضع تراکتور قابل توجه است؛ این باشگاه تنها یک بازیکن، امیرحسین حسینزاده، در فهرست تیم امید دارد، اما مدیرعامل باشگاه اعلام کرده است که حاضر به در اختیار گذاشتن این بازیکن نیست. خودداری از حضور حتی یک بازیکن در چنین شرایطی، پرسشهای جدی درباره میزان اولویت فوتبال ملی در تصمیمهای باشگاهی ایجاد میکند.
از سوی دیگر، مهدی تارتار، سرمربی پرسپولیس، هنگام ورود به فرودگاه تبریز برای دیدار با تراکتور در هفته سوم، در پاسخ به یکی از همراهانش درباره حضور بازیکنان در تیمهای ملی گفت: «فیفادی نیست. هیچ تیمی بازیکن نمیدهد.» اظهاری که نشان میدهد موضوع همکاری با تیم امید میتواند فراتر از یک باشگاه و به یک رویه عمومی در فوتبال باشگاهی تبدیل شود.
این اتفاق در حالی رخ میدهد که تیم امید ایران برای حضور در یک رقابت بینالمللی آماده میشود؛ رقابتی که موفقیت در آن میتواند برای فوتبال کشور اهمیت زیادی داشته باشد. در چنین شرایطی، انتظار میرود باشگاهها در کنار برنامههای خود، مسئولیت ملی و منافع فوتبال ایران را نیز در نظر بگیرند.
کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال نیز در بیانیهای رسمی تأکید کرده است که عدم حضور بازیکنان دعوتشده در اردوها و مسابقات تیمهای ملی و هرگونه ممانعت یا عدم همکاری باشگاهها، تخلف انضباطی محسوب میشود. بر اساس این بیانیه، علاوه بر محرومیت بازیکنان از مسابقات داخلی، باشگاه متخلف نیز با جریمه مواجه خواهد شد.
اکنون مسئله اصلی، نحوه اجرای همین مقررات است. فدراسیون فوتبال نمیتواند از یک سو بر اهمیت تیمهای ملی و لزوم همکاری باشگاهها تأکید کند و از سوی دیگر در برابر مخالفتهای رسمی سکوت کند.
اگر تیم امید قرار است نماینده فوتبال ایران در یک میدان بینالمللی باشد، مسیر آمادهسازی آن نیز باید از حمایت و همکاری تمام ارکان فوتبال کشور برخوردار شود. اختلافات باشگاهی، فشردگی مسابقات و دغدغههای فنی قابل درک است، اما این مسائل نباید به بهای تضعیف تیمی تمام شود که قرار است در یک رقابت آسیایی با نام ایران به میدان برود.
اکنون انتظار از فدراسیون روشن است؛ قانون باید برای همه باشگاهها یکسان اجرا شود و مسئولیت حمایت از تیم امید تنها روی دوش کادر فنی و بازیکنان گذاشته نشود. اگر همکاری با تیمهای ملی الزام انضباطی است، زمان آن رسیده که این الزام در عمل نیز دیده شود.