فرانسه؛ سقوط آرام یک قدرت بزرگ

به گزارش میدان، فرانسه سال‌هاست یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های فوتبال جهان است. تیمی که تقریباً در هر پست چند بازیکن سطح اول دارد؛ از خط دفاع گرفته تا خط حمله.

فوتبال فقط با داشتن ستاره ساخته نمی‌شود. برای قهرمانی، یک تیم نیاز به تعادل دارد؛ نیاز به بازیکنانی که نه فقط گل بزنند، بلکه جریان مسابقه را کنترل کنند.

 فرانسه از زمان قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۸ آرام‌آرام یک مشکل بزرگ پیدا کرد؛ از دست دادن کنترل وسط زمین. تیمی که در روسیه با قدرت بدنی، نظم تاکتیکی و خط هافبکی کامل قهرمان شد، امروز بیشتر به حرکات انفجاری کیلیان امباپه، تکنیک عثمان دمبله یا لحظه‌های فردی بازیکنانش وابسته است.

 مشکل اصلی فرانسه نه کمبود استعداد است و نه نبود مهاجم بزرگ؛ مشکل اینجاست که پشت این همه ستاره، بازیکنی وجود ندارد که ریتم بازی را تعیین کند.

از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶؛ مسیر نزولی فرانسه در جام جهانی

جام جهانی ۲۰۱۸؛ کامل‌ترین نسخه فرانسه دشان

فرانسه در جام جهانی ۲۰۱۸ به قهرمانی جهان رسید.

آمار این تیم:

۷ بازی

۶ پیروزی

یک تساوی

۱۴ گل زده

۶ گل خورده

قهرمانی جهان

اما دلیل موفقیت فقط حضور امباپه، گریزمان یا ژیرو نبود. راز اصلی فرانسه در میانه زمین و مثلث پل پوگبا – انگولو کانته – بلز ماتوئیدی بود؛ آن‌ها بودند که به فرانسه اجازه می‌داد هم دفاع کند و هم حمله بسازد.

کانته توپ می‌گرفت، ماتوئیدی فضاها را پوشش می‌داد و پوگبا مسیر حمله را طراحی می‌کرد. پوگبا بازیکنی بود که فرانسه را از یک تیم دفاعی به تیمی خطرناک تبدیل می‌کرد؛ بازیکنی که با یک پاس بلند می‌توانست شکل مسابقه را تغییر دهد.

جام جهانی ۲۰۲۲؛ آغاز بحران پس از حذف مغز تیم

فرانسه در قطر هم به فینال رسید، اما دیگر همان تیم چهار سال قبل نبود. مهم‌ترین اتفاق برای دیدیه دشان، تغییر کامل خط هافبک بود. مصدومیت‌ها باعث شدند کانته و پوگبا جام را از دست بدهند و دشان مجبور شود ترکیب هافبک را تغییر دهد. 

فرانسه در قطر با بازیکنانی مانند اورلین شوامنی، آدرین رابیو و دیگر هافبک‌ها وارد مسابقات شد.

این بازیکنان کیفیت بالایی دارند، اما هیچ‌کدام ویژگی اصلی پوگبا را ندارند؛ یعنی ساختن بازی از عقب، شکستن خطوط دفاعی حریف با پاس و کنترل ریتم مسابقه.

فرانسه در جام جهانی ۲۰۲۲:

نایب قهرمان جهان شد

۱۶ گل زد

۸ گل دریافت کرد

اما در بسیاری از مسابقات، راه نجات این تیم کیفیت فردی بازیکنان بود، نه برتری تاکتیکی.

جام جهانی ۲۰۲۶؛ وقتی مشکل دیگر پنهان نمی‌ماند

فرانسه در ۲۰۲۶ همچنان تیمی پر از ستاره بود.

کیلیان امباپه، عثمان دمبله، مایکل اولیسه، بردلی بارکولا و دیگر بازیکنان هجومی، هر کدام توانایی تغییر نتیجه مسابقه را دارند.اما در سطح بالای فوتبال، داشتن بازیکن بزرگ کافی نیست.

در فوتبال مدرن، تیمی موفق است که بتواند بازی را کنترل کند.فرانسه مقابل تیم‌هایی که مالکیت توپ دارند و پرس می‌کنند، دچار مشکل می‌شود.

در نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ برابر اسپانیا، این ضعف کاملاً مشخص شد؛ فرانسه نتوانست جریان بازی را در اختیار بگیرد و برای خلق موقعیت‌های خطرناک مشکل داشت.

این همان تفاوت بزرگ فرانسه امروز با تیم قهرمان ۲۰۱۸ است

بزرگ‌ترین اشتباه درباره پوگبا این است که او را فقط یک هافبک تکنیکی بدانیم.

پوگبا برای فرانسه بیشتر از یک بازیکن بود.

او، اولین پاس حمله را می‌داد، فشار حریف را با تکنیک خود می‌شکست، بازی را از دفاع به حمله منتقل می‌کرد، مهاجمان را در موقعیت بهتر قرار می‌داد.

فرانسه بعد از او بازیکنان زیادی امتحان کرد، اما هنوز نتوانسته یک رهبر واقعی برای وسط زمین پیدا کند. شوامنی بازیکنی فوق‌العاده برای حفظ تعادل است، کاماوینگا توانایی حمل توپ دارد، رابیو قدرت فیزیکی و تجربه دارد، اما هیچ‌کدام «فرمانده بازی» نیستند.

مشکل دوم؛ فرانسه بیش از حد به ابرستاره‌ها وابسته شده است

فرانسه امروز یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های جهان است، اما مشکل اینجاست که بیش از حد به بازیکنان بزرگ خود وابسته شده است. در بسیاری از مسابقات، برنامه فرانسه ساده می‌شود: توپ را به امباپه برسانید و منتظر یک اتفاق باشید. این مدل در مسابقات بزرگ همیشه جواب نمی‌دهد، تیم‌های قهرمان معمولاً چند راه برای پیروزی دارند. اسپانیا با مالکیت توپ، آرژانتین با سازماندهی و کنترل بازی و آلمان با ساختار تیمی اما فرانسه بیشتر با کیفیت فردی بازیکنانش شناخته می‌شود.

دوران دشان؛ موفقیت بزرگ، اما پایان یک چرخه

دیدیه دشان در سال ۲۰۱۲ هدایت تیم ملی فرانسه را برعهده گرفت و یکی از موفق‌ترین دوره‌های تاریخ فوتبال این کشور را ساخت.

آمار دوران دشان:

آغاز کار: ۲۰۱۲

بیش از ۱۸۰ بازی روی نیمکت فرانسه

بیش از ۱۱۰ پیروزی

افتخارات:

قهرمانی جام جهانی ۲۰۱۸

نایب قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۲

قهرمانی لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۲۱

نایب قهرمانی یورو ۲۰۱۶

دشان فرانسه را بعد از سال‌ها دوباره به قدرت اول جهان تبدیل کرد، اما سبک او همیشه بر پایه تعادل، نظم دفاعی و استفاده از کیفیت فردی بازیکنان بود. تا زمانی که فرانسه بازیکنانی مانند پوگبا و کانته را داشت، این مدل جواب می‌داد اما با تغییر نسل، ضعف‌های این روش بیشتر دیده شد.

فرانسه به بازسازی نیاز دارد

فرانسه مشکل بازیکن ندارد. این کشور همچنان یکی از بهترین کارخانه‌های تولید استعداد در فوتبال جهان است و مشکل اصلی پیدا کردن هویت جدید است. خروس‌ها نیاز دارند دوباره بازیکنی پیدا کنند که وسط زمین را کنترل کند؛ بازیکنی که فقط توپ نگیرد، بلکه تصمیم بگیرد. بدون چنین بازیکنی، حتی داشتن بهترین مهاجمان جهان هم نمی‌تواند فرانسه را دوباره به قله برگرداند.

زیدان؛ آغاز دوران جدید فرانسه؟

پس از پایان دوران دیدیه دشان، نگاه‌ها به سمت زین‌الدین زیدان است. زیدان که خودش یکی از بزرگ‌ترین هافبک‌های تاریخ فوتبال فرانسه بود، حالا گزینه اصلی هدایت تیم ملی محسوب می‌شود.

فابریزیو رومانو اعلام کرده است که زیدان به‌زودی روی نیمکت تیم ملی فرانسه خواهد نشست و دوران جدیدی در فوتبال خروس‌ها آغاز می‌شود.

فرانسه برای بازگشت به قله، بیش از هر چیز به چیزی نیاز دارد که سال‌ها در زمین داشت؛ یک مغز فوتبالی که مسیر بازی را مشخص کند.