جام جهانی جای ترسوها نیست؛ خواستن توانستن بود آقای قلعه‌نویی

به گزارش میدان، در بازی ایران مقابل مصر، مسئله فقط بدشانسی یا جزئیات فنی نبود؛ مشکل اصلی در رویکرد اولیه تیم دیده می‌شد. تیمی که ظرفیت حمله و خلق موقعیت دارد اما با یک چیدمان و ذهنیت محتاطانه وارد زمین می‌شود، عملاً نیمی از توانش را از همان سوت آغازین محدود می‌کند.

این‌جا نقد اصلی به امیر قلعه‌نویی وارد است؛ جایی که به نظر می‌رسد ترس از نتیجه نگرفتن، بر جسارت برای بردن غلبه کرده بود. انتخاب‌ها، ریتم بازی و حتی نحوه شروع مسابقه بیشتر بوی مدیریتِ نباختن می‌داد تا برنامه‌ریزی برای بردن.

جزئیات بازی هم این نگاه را تأیید می‌کند؛ ایران بعد از گل اول مصر، کمتر از ۱۰ دقیقه بعد صاحب یک پنالتی شد که مهدی طارمی آن را از دست داد، اما خیلی زود بعد از آن، رامین رضاییان گل تساوی را به ثمر رساند و بازی را برگرداند. این واکنش نشان داد تیم توان ضربه زدن دارد، اما سؤال اینجاست چرا این توان از ابتدا در جریان بازی دیده نشد؟

در ادامه مسابقه هم ایران چند موقعیت جدی برای برد داشت؛ دو بار توپ به تیرک دروازه مصر برخورد کرد و یک گل هم به دلیل آفساید مردود شد. یعنی موقعیت‌های تعیین‌کننده برای پیروزی کاملاً وجود داشت، اما یا با تأخیر شکل گرفت یا از دست رفت.

اما نکته اینجاست: تیم وقتی عقب می‌افتد یا تحت فشار قرار می‌گیرد، ناگهان چهره هجومی‌تری پیدا می‌کند و می‌تواند موقعیت بسازد، گل بزند و جریان بازی را برگرداند. این عملکرد فقط یک سؤال ساده ایجاد می‌کند: اگر این ذهنیت و این جسارت از ابتدا وجود داشت، چرا باید کار به جایی برسد که تیم دنبال جبران باشد؟

در مسابقاتی به سطح جام جهانی، ترس از اشتباه خودش بزرگ‌ترین اشتباه است. تیمی که با احتیاط بیش از حد وارد زمین می‌شود، معمولاً نه بازی را کنترل می‌کند و نه نتیجه را که این دقیقاً همان نقطه‌ای است که نقد به کادر فنی وارد می‌شود.

ژنرال چرا وقتی ابزار حمله را داری، انتخابت اول نباختن است، نتیجه‌ای که خیلی وقت‌ها چیزی بهتر از حسرت نخواهد بود.