بلژیک در کمین ضعف‌های تیم ملی؛ آزمون سخت قلعه‌نویی برابر یکی از مدعیان اروپا

به گزارش میدان، تساوی برابر نیوزیلند شاید روی کاغذ نتیجه بدی نباشد اما چیزی که از آن بازی ماند بیشتر از یک عدد روی تابلو بود یک حس نگران‌کننده از تیمی که هنوز به ثبات نرسیده. حالا ماجرا سخت‌تر هم شده چون بلژیک از آن تیم‌هایی نیست که اشتباه را ببخشد یا اجازه بدهد دوباره تکرار شود.

در بازی اول، اصل ماجرا خود نتیجه نبود شکل بازی تیم ملی بود. ایران بعضی وقت‌ها بی‌دلیل عقب می‌نشست و فاصله بین خط هافبک و دفاع زیاد می‌شد. همین چند متر فاصله کافی بود تا نیوزیلند چند بار خیلی راحت به محوطه جریمه برسد و موقعیت بسازد.

حالا همین تصویر را اگر کنار بلژیک بگذاری ماجرا جدی‌تر می‌شود. تیمی که با چند پاس ساده می‌تواند زمین را طول و عرض کند و خودش را به دروازه برساند. حضور بازیکنانی مثل دی‌بروینه و لوکاکو یعنی حتی یک لحظه غفلت در پوشش فضاها می‌تواند دردسرساز شود.

یک ایراد دیگر هم به چشم آمد پرس تیمی یکدست نیست. گاهی مهاجمان جلو می‌روند اما بقیه تیم با تأخیر می‌رسند و همین باعث می‌شود فشار نصفه‌ونیمه باشد. در این سطح، پرس نصفه بیشتر از اینکه کمک کند، فضا می‌دهد.

در فاز حمله هم هنوز تیم ملی خیلی وقت‌ها به خلاقیت چند بازیکن تکیه دارد. یعنی به جای اینکه یک برنامه مشخص و تکرارشونده ببینی، بیشتر منتظر یک حرکت فردی هستیم. همین باعث می‌شود جریان حمله گاهی قابل حدس باشد و حریف راحت‌تر جمعش کند.

از آن طرف انتقال‌ها هم کند است. وقتی توپ لو می‌رود، برگشت به ساختار دفاعی زمان می‌برد و همین چند ثانیه برای تیم‌های بزرگ کافی است تا ضربه بزنند. این اتفاق در بازی قبلی هم چند بار دیده شد.

با همه این‌ها، بلژیک هم تیم بی‌نقصی نیست. بازی اول نشان داد آن‌ها هم گاهی از ریتم می‌افتند. اما تفاوت اصلی جای دیگری است در کیفیت بازیکن‌ها و سرعت تصمیم گرفتن.

در نهایت، بازی فردا بیشتر از نتیجه، یک آینه است. آینه‌ای که نشان می‌دهد ایران در چه سطحی ایستاده. اگر اشتباهات کمتر شود و تیم منظم‌تر بازی کند می‌شود امیدوار بود. اگر نه بلژیک از آن تیم‌هایی است که خیلی سریع تاوان می‌گیرد.