- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
قلعهنویی و یک سؤال مهم؛ درگاهی دقیقاً چه نقشی در تیم ملی دارد؟
تساوی ۲-۲ ایران مقابل نیوزیلند، فقط دو امتیاز حساس را از شاگردان امیر قلعهنویی نگرفت بلکه دوباره بحث داغ دنیس درگاهی و استفادهنشدن از او را به یکی از جدیترین پرسشهای فنی تیم ملی تبدیل کرد.
به گزارش میدان، تساوی ۲-۲ تیم ملی ایران مقابل نیوزیلند در نخستین دیدار مرحله گروهی جام جهانی، نهتنها دو امتیاز حساس را از شاگردان امیر قلعهنویی گرفت، بلکه چند پرسش مهم فنی نیز به وجود آورد. مهمترین سؤال شاید به نیمکت تیم ملی و بازیکنی برگردد که در شرایط نیاز فوری به گلزنی حتی فرصت گرم کردن جدی هم پیدا نکرد دنیس درگاهی.
ایران در مسابقهای که از ابتدا باید با نگاه تهاجمی و برای کسب پیروزی قاطع وارد آن میشد، دو بار از حریف عقب افتاد و هر دو بار با دشواری به بازی بازگشت. در چنین شرایطی انتظار میرفت کادرفنی برای افزایش قدرت هجومی تیم از تمام ابزارهای موجود استفاده کند. با این حال، وقتی مهدی طارمی به دلیل وظایف تاکتیکی خود ناچار بود عقبتر بازی کند و شهریار مغانلو نیز درگیر نبردهای فیزیکی با مدافعان حریف بود، نیمکت ایران گزینهای برای تغییر ریتم خط حمله ارائه نداد.
علی علیپور به زمین آمد، اما سایر تعویضها بیشتر در خطوط میانی انجام شد و دنیس درگاهی تا پایان مسابقه روی نیمکت باقی ماند. همین موضوع باعث شد دوباره این سؤال مطرح شود که اگر کادرفنی اعتقادی به استفاده از او در چنین مسابقهای ندارد، اساساً دلیل حضورش در فهرست ۲۶ نفره جام جهانی چه بوده است؟
این پرسش زمانی جدیتر میشود که بدانیم درگاهی در آستانه جام جهانی نیز فرصت چندانی برای اثبات تواناییهایش پیدا نکرد. او در فیفادیهای ابتدایی سال به دلیل مسائل اداری مربوط به تابعیت ایرانی از بازی دور ماند، در دیدارهای تدارکاتی مقابل گامبیا و مالی به میدان نرفت و تنها در مسابقه پشت درهای بسته برابر تیم زیر ۲۱ سال تیخوانا یک نیمه فرصت بازی پیدا کرد. به عبارت دیگر، مهاجمی که حتی بدون یک بازی ملی رسمی راهی بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان شده، هنوز برای هواداران و حتی بخش زیادی از بدنه فنی فوتبال ایران یک چهره ناشناخته محسوب میشود.
البته نمیتوان از کنار سابقه باشگاهی او به سادگی عبور کرد. درگاهی نزدیک به یک دهه در فوتبال اروپا حضور داشته، در آلمان، هلند، اسپانیا و بلژیک بازی کرده و فصل گذشته نیز ۳۷ بار پیراهن استاندارد لیژ را بر تن کرده است. تجربه حضور در فوتبال اروپا قطعاً نکته مثبتی برای هر بازیکنی محسوب میشود؛ خصوصاً برای تیم ملی ایران که نسبت به سالهای گذشته تعداد لژیونرهای شاغل در سطح اول اروپا را کمتر در اختیار دارد.
اما مسئله اصلی جای دیگری است؛ آمار گلزنی درگاهی چندان چشمگیر نیست و حتی از برخی مهاجمان جوانی که میتوانستند در فهرست تیم ملی قرار بگیرند نیز پایینتر به نظر میرسد. به همین دلیل از همان روز نخست دعوت او، بحث بر سر نقش واقعی این مهاجم در برنامههای امیر قلعهنویی شکل گرفت.
پاسخی که از سوی کادرفنی مطرح شده نیز جالب توجه است. سعید الهویی پیشتر تأکید کرده بود که از درگاهی انتظار گلزنی مداوم وجود ندارد و نقش او بیشتر ایجاد فضا برای سایر مهاجمان است؛ چیزی که در ادبیات فنی فوتبال به عنوان «مهاجم مکمل» شناخته میشود. بازیکنی که با جابهجاییهای خود مدافعان را از موقعیت اصلی خارج میکند تا دیگر مهاجمان فرصت ضربه زدن پیدا کنند.
اگر این نگاه تاکتیکی مبنای دعوت درگاهی بوده باشد، منطقیترین زمان برای آزمودن آن دقیقاً همان دقایقی بود که ایران برای فرار از تساوی مقابل نیوزیلند به گل نیاز داشت. اما وقتی چنین فرصتی هم در اختیار او قرار نمیگیرد، طبیعی است که ابهامها درباره حضورش در جام جهانی افزایش پیدا کند.
شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشد، چرا که ایران دو مسابقه حساس دیگر برابر بلژیک و مصر پیش رو دارد. اما آنچه پس از بازی نخست به چشم میآید، تناقض میان فلسفه دعوت دنیس درگاهی و میزان استفاده از اوست. بازیکنی که قرار بود یک گزینه متفاوت برای خط حمله باشد، فعلاً بیشتر تماشاگر جام جهانی بوده تا یکی از ابزارهای تاکتیکی تیم ملی.
حالا همه چیز به تصمیمات کادرفنی در ادامه رقابتها بستگی دارد. اگر قرار است درگاهی بخشی از راهحلهای هجومی ایران باشد، زمان استفاده از او فرا رسیده است؛ در غیر این صورت، پرسش «چرا دنیس درگاهی به جام جهانی رفت؟» همچنان بیپاسخ باقی خواهد ماند.
