ترکاشوند: تغذیه مناسب و ریکاوری در کاهش آسیب‌پذیری بدن نقش دارند

به گزارش میدان، خاطره ترکاشوند با اشاره به پدیده دترینینگ به عنوان مهم‌ترین تهدید برای ورزشکاران در دوره‌های وقفه تمرینی، اظهار داشت: کاهش یا توقف تمرینات باعث افت سریع ظرفیت‌های قلبی تنفسی، قدرت عضلانی و هماهنگی عصبی عضلانی می‌شود. در این شرایط هدف ورزشکاران نباید افزایش عملکرد باشد، بلکه باید بر حفظ حداقل سازگاری‌های فیزیولوژیک و مهارتی تمرکز کنند. این موضوع از طریق اجرای تمرینات کم‌حجم، اما هدفمند در حوزه‌های هوازی، قدرتی، مهارتی و ذهنی، در کنار مدیریت استرس و تغذیه مناسب قابل حل است.

ترکاشوند با اشاره بر افزایش ریسک آسیب در صورت بازگشت ناگهانی به تمرینات پرفشار، گفت: کاهش آمادگی بدنی باعث ایجاد فاصله بین ظرفیت عملکردی بدن و بار تمرینی خواهد شد و همین موضوع زمینه‌ساز آسیب‌های عضلانی اسکلتی می‌شود. تداوم حفظ حداقل سطح فعالیت بدنی، انجام تمرینات با وزن بدن، تقویت ثبات مرکزی و تمرینات تعادلی از مهم‌ترین راهکار‌های پیشگیری از افت عملکرد و آسیب هستند. بازگشت به تمرین باید تدریجی و کنترل‌شده باشد و افزایش بار تمرینی بیش از ۱۰ درصد در هفته می‌تواند خطرآفرین باشد. در ضمن غذای مناسب، دریافت کافی پروتئین و ریکاوری در کاهش آسیب‌پذیری بسیار اهمیت دارد.

وی افزود: در اوج دوران حرفه‌ای، افزایش حجم تمرین و فشردگی مسابقات باعث تجمع میکروآسیب‌ها در بافت‌های بدن خواهد شد و در صورت نبود ریکاوری مناسب، این آسیب‌ها به مشکلات بزرگی تبدیل می‌شود.

وی با اشاره به نقش فدراسیون‌های ورزشی در کاهش ریسک آسیب، بر لزوم اجرای سیستم‌های غربالگری چندعاملی برای شناسایی استعداد آسیب در ورزشکاران پایه تأکید کرد: طراحی برنامه‌های تمرینی با محوریت کنترل حرکتی، ثبات مرکزی و تقویت تدریجی، در کنار مدیریت دقیق بار تمرینی، می‌تواند به شکل قابل توجهی از بروز آسیب جلوگیری کند.

ترکاشوند همچنین عوامل بروز مشکلات حرکتی در ورزشکاران را چندوجهی دانست و گفت: مواردی مثل عدم توازن عضلانی، اختلال در کنترل عصبی عضلانی، تمرینات نادرست، خستگی فراوان، شرایط محیطی نامناسب و استرس‌های روانی به‌صورت هم‌زمان بر کیفیت حرکت تأثیر بسزایی می‌گذارند. تشخیص دقیق این مشکلات نیازمند ارزیابی تخصصی و چندبعدی است.

وی در پایان به نقش حرکت اصلاحی در کاهش آسیب‌ها پرداخت و تصریح کرد: بر اساس شواهد علمی، بین ۳۰ تا ۷۰ درصد از آسیب‌های قابل پیشگیری در ورزش حرفه‌ای را می‌توان با اصلاح الگو‌های حرکتی، بهبود کنترل عصبی عضلانی و مدیریت صحیح بار تمرینی کاهش داد. هرچه این مداخلات زودتر و با کیفیت بالاتری اجرا شود، اثربخشی آنها نیز افزایش می‌یابد.