- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
به گزارش میدان، پرسپولیس علاوه بر افت فنی، با حواشی داخلی و چند دستگی نیز دستوپنجه نرم میکند. بر اساس برخی شنیدهها، هیاتمدیره و مدیرعامل باشگاه بهطور کامل از اوسمار و برنامههای او برای بازسازی تیم حمایت میکنند. هدف این پروژه، کاهش میانگین سنی، تزریق انرژی تازه به ترکیب و بستن تدریجی پرونده نسل قدیمی در پایان فصل عنوان میشود؛ مسیری که از نگاه مدیران، لازمه ورود پرسپولیس به یک دوره تازه رقابتی است.
در سوی دیگر، گفته میشود تعدادی از بازیکنان باسابقه که سالها نقش محوری در ترکیب داشتهاند، با کاهش دقایق بازی و به خطر افتادن جایگاهشان، کنار نیامدهاند. این نارضایتیها به شکلگیری فضایی دوگانه در رختکن منجر شده و اتحاد همیشگی تیم را تحتالشعاع قرار داده است. هرچند هیچ موضع رسمی در اینباره منتشر نشده، اما نشانههای اختلاف و فاصله در بدنه تیم قابل مشاهده است.
پروژه جوانگرایی در ذات خود تصمیمی منطقی و آیندهنگرانه به نظر میرسد، اما اجرای آن بدون مدیریت روانی مناسب میتواند تنشزا باشد. وقتی بخشی از بازیکنان احساس کنند در برنامههای آینده جایگاهی ندارند، طبیعی است که مقاومت شکل بگیرد. مقاومتی که اگر کنترل نشود، مستقیماً در زمین مسابقه نمود پیدا میکند.
بازیکنانی همچون امیرحسین محمودی، فرزین معامله گری، علیرضا عنایتزاده و سهیل صحرائی؛ آیندههای تیم به شمار میروند و بیش از اینها باید به روندی که این بازیکنان طی میکنند، از سوی باشگاه اعتماد شود. روندی که بزرگترهای تیم در حال جلوگیری از آن هستند و نمود بیرونی این عدم اتحاد در نتایج اخیر قابل مشاهده است.
پرسپولیس در مقطع حساسی از فصل قرار دارد. جایی که کوچکترین شکاف داخلی میتواند به قیمت از دست رفتن امتیازات تمام شود. حالا سؤال اصلی این است که آیا مدیریت و کادرفنی میتوانند پروژه بازسازی را با حفظ همدلی پیش ببرند، یا این دوگانگی به بحرانی عمیقتر در دل باشگاه تبدیل خواهد شد؟