بسکتبال را به ریل قانون، شفافیت و اخلاق مدیریتی بازگردانید

به گزارش میدان، نامه اخیر جمعی از پیشکسوتان بسکتبال که خطاب به وزیر ورزش و جوانان نوشته شد، باید نقطه عطفی در فضای مدیریتی بسکتبال دانست. نامه‌ای که صرفاً یک گلایه صنفی نبود، بلکه با اشاره‌ای دقیق به ایرادات قانونی، تخلفات آیین‌نامه‌ای و نابسامانی‌های ساختاری در فدراسیون بسکتبال، عملاً زنگ هشدار را برای عالی‌ترین مقام اجرایی ورزش کشور به صدا درآورد.

بر اساس اخبار شنیده شده طی این چند روز، اهمیت این نامه از آن جهت دوچندان شد که احمد دنیامالی وزیر ورزش و جوانان، برخلاف رویه‌های معمول، نسبت به محتوای آن بی‌تفاوت نماند و با ورود مستقیم به موضوع، رئیس فدراسیون بسکتبال را به پاسخگویی فراخواند.  پیگیری‌ای که به‌گواه شواهد، با ارائه توضیحات روشن، شفاف و قانع‌کننده از سوی رئیس فدراسیون همراه نشد و همین مسئله، پرسش‌ها و ابهامات را نه‌تنها کاهش نداد، بلکه پررنگ‌تر کرد.

در متن نامه پیشکسوتان، مصادیق روشنی از تخطی از قانون و آیین‌نامه‌ها مطرح شده بود؛ از جمله هیات بسکتبال استان کرمان که نزدیک به سه سال بدون رئیس اداره می‌شود و یا هیات بسکتبال تهران که پس از ۹ ماه اداره با سرپرست، برای سومین بار مجدداً به سرپرستی سپرده شد؛ آن هم در شرایطی که آیین‌نامه‌ها، سرپرستی را یک وضعیت موقت و استثنایی می‌دانند، نه یک راهکار دائمی و قابل تکرار.

اما نقطه اوج ماجرا، جایی است که محسن معزی‌فر دبیر فدراسیون بسکتبال، با حکم جواد داوری به‌عنوان سرپرست جدید هیات بسکتبال تهران منصوب می‌شود؛ انتصابی که به‌روشنی شائبه تعارض منافع را به ذهن متبادر می‌کند. این در حالی است که وزیر ورزش و جوانان بارها و به‌صراحت اعلام کرده با تعارض منافع در ساختار مدیریتی ورزش کشور مخالف جدی است.

در چنین فضایی، نگرانی پیشکسوتان بسکتبال درباره روندهای حاکم بر فدراسیون، معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ چرا که مجموعه این تصمیمات و انتصابات، به‌ویژه در آستانه مجمع انتخاباتی ریاست فدراسیون بسکتبال، این ذهنیت را تقویت می‌کند که فدراسیون درگیر نوعی بداخلاقی اداری و مدیریت جهت‌دار شده و اقداماتی در حال وقوع است که بوی مهندسی انتخابات به نفع جریان مستقر می‌دهد.

نامه پیشکسوتان، از این منظر، صرفاً یک اعتراض نیست؛ بلکه تلاشی است برای بازگرداندن فدراسیون بسکتبال به ریل قانون، شفافیت و اخلاق مدیریتی. اینکه پس از این نامه، رئیس فدراسیون به وزارت ورزش احضار می‌شود و نمی‌تواند پاسخ‌های قانع‌کننده ارائه دهد، خود گواهی است بر جدی بودن دغدغه‌هایی که مطرح شده است.

اکنون توپ در زمین وزارت ورزش و جوانان است؛ وزارتخانه‌ای که اگر بر مواضع اعلامی خود در خصوص مقابله با تعارض منافع، قانون‌گریزی و مهندسی انتخابات پایبند باشد، ناگزیر است با دقت و قاطعیت بیشتری به عملکرد فدراسیون بسکتبال بنگرد. بی‌تردید، بسکتبال ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند شفافیت، پاسخگویی و اعتمادسازی است؛ امری که بدون اصلاح روندهای کنونی و احترام به هشدارهای دلسوزانه پیشکسوتان، دست‌یافتنی نخواهد بود.