- صفحه اصلی
- فوتبال ایران
- کشتی و وزنهبرداری
- توپ و تور
- رزمی
- ورزش زنان
- سایر ورزشها
- ورزش جهان
- چند رسانه ای
حضور دوباره رضوانی در انتخابات فدراسیون ورزشهای آبی/ ۱۲ سال فرصت کافی نبود؟
پس از ۱۲ سال مدیریت در فدراسیون ورزشهای آبی، حالا سؤال اصلی این است که آیا زمان تغییر نرسیده؟ داشتن ۱۲ سال فرصت برای رسیدن به اهداف کافی نبود؟
به گزارش میدان، با پایان دوره ریاست محسن رضوانی در فدراسیون ورزشهای آبی، فضای این رشته وارد مرحلهای تازه شده است. بعد از ۱۲ سال مدیریت، حالا محسن سمیعزاده به عنوان سرپرست فدراسیون مامور شده تا مقدمات برگزاری انتخابات را فراهم کند؛ اتفاقی که میتواند سرآغاز تغییرات مهمی در این فدراسیون باشد.
اولین اقدام قابل توجه سمیعزاده، صدور حکم سرمربیگری تیم جوانان واترپلو برای وحید رضایی بود؛ مربیای که سالها در تیم ملی بزرگسالان فعالیت داشته اما در سه سال گذشته، به دلایل نامشخص و بعضا شخصی، از چرخه تصمیمگیری کنار گذاشته شده بود. کاری که در دوره رضوانی انجام نشد، حالا در نخستین روزهای سرپرستی جدید محقق شد.
نکته مهمتر اینکه علی پیروزخواه با وجود سوابق قهرمانی و نایبقهرمانی آسیا با تیم جوانان، پذیرفت به عنوان دستیار رضایی فعالیت کند؛ اقدامی حرفهای که نشان میدهد اگر فضای سالم مدیریتی وجود داشته باشد، مربیان برای پیشرفت رشته از خودخواهیها عبور میکنند.
اما در همین شرایط خبرهایی شنیده شده مبنی بر اینکه محسن رضوانی بار دیگر در انتخابات فدراسیون شرکت کند؛ آن هم برای چهارمین دوره متوالی. اینجاست که باید یک سؤال جدی پرسید:
آیا ۱۲ سال زمان کمی برای اجرای برنامهها و افکار مدیریتی است؟
رضوانی در این سالها بارها وعده رساندن تیمها به فینال بازیهای آسیایی را داد، اما این وعدهها هرگز به واقعیت تبدیل نشد. نه در شنا، نه در واترپلو و نه در سایر بخشهای ورزشهای آبی، شاهد یک جهش جدی و ماندگار نبودیم. پیشرفتها مقطعی بودند و اغلب درگیر حاشیه، اختلافات و بعضا خصومتهای شخصی شدند؛ مسائلی که مستقیما به ضرر بدنه این رشته تمام شد.
وقتی یک مجموعه سالها با یک تفکر اداره میشود اما خروجی قابل دفاعی ندارد، طبیعی است که نیاز به تغییر احساس شود. امروز ورزشهای آبی بیش از هر زمان دیگری به انرژی تازه، ایدههای نو و نگاه جوانتر مدیریتی نیاز دارد.
کنار رفتن یک مدیر، به معنای حذف نیست؛ گاهی بهترین خدمت، میدان دادن به افراد کارآمدتر است. کسانی که بدون درگیریهای شخصی، فقط به پیشرفت رشته فکر میکنند.
در نهایت، آنچه اهمیت دارد نه نام افراد، بلکه اعتبار پرچم ایران در میادین بینالمللی است. هر کسی که بر صندلی ریاست مینشیند، باید بتواند این رشته را از حاشیه به پیشرفت واقعی برساند.